by ·Comments Off on The Incredibles is incredible

After rewatching The Incredibles for the millionth time, preparing for the release of the upcoming sequel, I decided to write down some of my thoughts on it’s core theme, which I feel is one rarely addressed in other movies: It is about ‘raising gifted children’.

The superpowers are an allegory for any gift someone is born with, like a genius level IQ, or a certain athleticism. Something that can be trained for sure, but has to be there. Some people have it, some people don’t. It’s unfair but that’s the way it is. Our school system isn’t equipped to deal with these kinds of people. That’s why a lot of geniusses underperform drastically. They’re not catered to, get bored or unengaged and start underperforming. On the other hand, they shouldn’t be given the keys to the kingdom just for some genetical advantage either, ’cause that would be unfair to everyone else. So how do you treat everyone equally whilst at the same time acknowledging that humans aren’t equal and give everyone a way to develop as people that brings out the best in who they are? Those are two goals that society should always try to meet but that also basically contradict each other. And then, in a society unequipped to meet those goals: How do you raise a child, make them fulfilled and reach their potential, teaching them that yes, they are better at certain things, but not make them arrogant or disrespectful. Teach them that they have certain needs, but also make them understand why society is unable to cater to those needs, and why those needs, since they seem like just a gift and a luxury to other people, will never be understood. The challenges of parenting that paradox is what Incredibles is about.

Every character in the movie, reflects this in a certain way. Dash is frustrated. He needs an outlet. That’s why he’s doing the thumbtacks and stuff. He needs to learn to be mindful of those who’re not as fast as he is. (Whose brains don’t run a mile a minute, if you go with the genius metaphor) but also his parents need to learn that suppressing his abilities (what Helen is doing) is just as crippling to him as letting them run free (what Bob is doing). Syndrome is what would happen to Dash if he would’ve remained suppressed. He would’ve started to resent everyone else because he feels they’re holding him back. He doesn’t feel secure and he doesn’t feel understood and supported. All very important things to a child growing up. Syndrome treats Mirage as lesser than him, simply because it’s his way of coping with himself being suppressed. That’s why he both wants to make everyone special, and also wants recognition for his specialness. His motivation must logically have that contradiction in terms that stems from his life of living with both the gift and the curse. That’s why Dash is allowed to run in that race in the end. Because everyone should receive equal treatment and people shouldn’t be suppressed back to mediocrity so as not to upset the people. That’s why he’s happy to run and end up in second place. Because he now has the recognition and support he needed to feel secure about himself, which saved him from having to take it out through other outlets. He can use his gift, but doesn’t have to show it off. That’s how much self-respect everyone in this family has gained thoughout the movie. That’s the arc. They find that balance. Violet is the opposite of Dash, where her coping mechanism is trying to fit in with people who are not like her. That makes her the child without any problems on the surface level, but also equally unhappy. Wallace Shawn’s character, and the ‘I think not!!’-teacher are the ordinary people who have the insecurity that makes them forcefully want special people to fit in. They do to Dash and Bob what Bob does to Buddy in the beginning.

The most important scene is the fight Helen and Bob have at night, when she tries so desperately to make everyone fit into a mould that they don’t fit into, and Bob is so frustrated he wants to just break the mould. He says something along the lines of ‘They’re celebrating mediocrity!’ That’s the one sentence that describes the themes of the movie: It’s about people who are different learning to live in a world that will forever think equality means treating everyone like their the same, instead of treating everyone with equal respect and support, even if you don’t fully understand them.

by ·Comments Off on Isle of Stray Dogs

The dog without an owner as an allegory for a Ronin (masterless Samurai) is a cute find, and while arguably the best looking of Wes Anderson’s films yet, the choice to have the Japanese characters speak unsubtitled Japanese, but have both the dogs and the Americans speak perfect English is peculiar.

It should’ve either been a Charlie Brown type of thing, where you could only understand the dogs and all humans speak unintelligible gibberish, or they should’ve just done everyone in English, even the Japanese characters. That would’ve been fine. No one complains that Beauty and the Beast isn’t in French. The way it’s done now Anderson & Co. write themselves into the corner where they’re forced to create American human characters to make the story work, because the Japanese can’t give any expositional dialogue, and in doing so they make all the Japanese characters semi-idiots, since the dogs (English) and the americans (English) are destined to do all the heavy lifting in the story. It seems insensitive, because you keep wondering ‘Wait, am I supposed to laugh at them?’. I don’t think that’s the intent at all, but the fact that you’re not sure is curious. I don’t really feel like laughing at an entire culture.

For a love letter to Japan and Japanese Cinema, it also feels a little easy, as all the Japanese culture portrayed in the movie is just the greatest hits of Japanese culture as chosen by white people (they use actual music from Seven Samurai) and it never delves any deeper than that.

Wes Anderson has never been a filmmaker with nuanced portrayals of foreign cultures, and his movies rarely pass the Bechdel test, but in the current climate, he could’ve done better. His films might be set in a world locked in some gorgeously preserved bygone era, Anderson as a filmmaker should keep up with the times.

by ·Comments Off on Ready Player One and the Escapist Dystopia

I’ve never even read the book. I know people who have, they liked it, and it’s apparently a ton of fun. I’ve seen some people put it down online as being a badly written list of ’80s stuff its writer Ernest Cline likes, catering just to nerds in a self-esteem short supply who need the obscure-knowledge parts of their ego’s stroked. Perhaps, but I know of at least one person who isn’t that trivia-ish and who thought it was a thrilling book, so I guess it’s pretty well written too. I’m not gonna discuss the book though, I’m gonna discuss the movie.

From frame one of the first teaser trailer, blaring Rush’s Tom Sawyer (apparently and unsurprisingly one of the writer’s fav songs) in the background and throwing vehicles from other movies into our eyeballs at 24fps, it was clear: Warner Brothers spared no expense (Hey! I made a reference!) and pulled out all the stops on their licensing budget. Even though they couldn’t get parties like Disney to join up (Han Solo’s belt is all we get to see of the world’s most important pop-culture franchise) there’s still more geekery crammed into Steven Spielberg’s Ready Player One than there’s probably ever been in a movie. Every frame is like a full season of Stranger Things. And I’ll be honest. I love that stuff. I love the obvious in yo’ face references like the The Shining sequence (showing that in the right hands, a parody movie is actually not a bad idea at all) and the exo-armour from Mobile Suit Gundam showing up to serve some ass kickery in the final battle, I love the hard to find stuff like the Excalibur poster on Halliday’s bedroom wall and the mention of Gary Gygax’ name as a game location, I love the homages like using the same types of guns as they use in Inception when they do the simulation-within-a-simulation sequence. But I don’t really go to the movies to see bits and pieces of other movies. That’s what Youtube is for. (I guess? What is Youtube for actually?) I don’t watch Stranger Things because there’s a synthesizer in the soundtrack and they dress up as Ghostbusters. I go to the movies to see a story that I like. That entertains me, makes me think, and moves me emotionally. Preferably as many of those three as possible within a single project. Stranger Things has got the first and third one down, and Ready Player One (thank God, ’cause I’ve been defending it on twitter before it came out) isn’t just entertaining. It’s a legitimate entry into the pantheon of Spielberg’s sci-fi masterpieces.

The Guardians of the Galaxy soundtrack and the omnipresence of Stranger Things further enforced what we all already realised. We’re living in an age of nostalgia. There’s a third fucking Expendables. Generation Y, the Millennials, or whatever we’re supposed to be called, as well as the final bunch of those Gen X kids, grew up behind a cartoon spewing TV set, and were the first to grow up with the internet. Before grown-ups could figure out what this internet was to be used for, we spent the ’90s and early Naughties filling her up with fan sites, top lists, and came together on forums to discuss whether or not Ghân-buri-Ghân would show up in Return of the King. He didn’t. Now we’re old enough to be a major force in what drives the world’s economy, and what do we buy? Backpacks shaped like PlayStation 1’s, Yoda shaped Christmas tree ornaments (real glass), and a Raspberry Pi that lets us give getting through that Terminator 2 video game another shot. Nostalgia’s become an industry that can rival any other, and with the dominance of Kevin Feige’s crew at the box office it seems clear that yes, the nerds have won.

So what have we won? As the Babyboomers use their dotage to sell the last of the Earth’s natural resources to whoever drills up the most oil, we find ourselves in rental houses, searching for jobs, and not really making a dent in the world even when we try to. (Don’t @ me with exceptions, I’m painting with a broad-ass brush here. OF COURSE there are exceptions.) Growing up has let us down big-time, and now we’re barely thirty and already filled with more nostalgia than most of the grey-haired population of the world. We’re not happy here and we want to leave. ENTER STAGE LEFT: POP CULTURE.

Escapism is turning into the doom of our age. As we’re unequipped to deal with actual problems, we hide away in safe places like Nakatomi Plaza, the world of Warcraft and the Forest of Fangorn, and the longer we stay there, the longer we’re happy, but the less equipped we become to succeed in anything when we finally go back outside and breathe in the smog of a world in decline. Even socio-political matters have become the stuff pop-culture is made of: Jon Stewart is as much a portrait to be printed on a hoodie as Robocop is. Click here to see Trudeau’s Star Wars socks. We’re living in a world where Trump is compared to Jabba, not the other way around. Fantasy is the measure by which we value reality. But that’s a bar reality will never reach. I’m a filmmaker by profession, which basically means I’ve managed to make a living out of not making a real living. Escapism is where all my talents lie. Boy am I a millennial. And boy are there a lot of would be artists in my generation. If the Pixar protagonist can do it, so can we, right? ‘Anyone can cook’, right? And would I be happy making popculture for the popcorn popping screenagers of the world for the rest of my life? Damn straight I would. Halliday, the big friendly giant of the world of Ready Player One (Remember Ready Player One? It’s a movie. This article is about it), is clearly one of my contemporaries. Unfit for real life, he hid away in comic books and walkthrough vids, and found a following in the one place where he never had to lead.

Ready Player One is a fun ride, sure, maybe the fun ride, but there’s a bleak goddamn dystopian vision at the core of it. Nostalgia is pure love, but it’s also somewhat of a cultural rot, an Alzheimer’s of humanity, where it’s becoming harder and harder to keep up with whatever the world’s turning into now, and we keep dredging up something we goddamn loved in ’86. (It’s Aliens. I was talking about Aliens. God, I love that movie.) If we follow whatever’s happening with the Oculus Rift and stuff like that to their eventual outcome I’m sure we’ll end up with Oasis-ish technology in the future, but Ready Player One doesn’t even have to play the ‘look at what could become’ card. Ready Player One is now. Netflix is the Oasis. Marvel vs. DC is the Oasis. Fuckin’ facebook’s the Oasis. But facebook’s also IOI. Google is IOI. There’s Oasisses (what’s the plural of Oasis?) and IOI’s everywhere. And we’re letting it happen ’cause the alternative is worse. We keep chompin’ down on the whopper, cause the effort of being a vegan is just too much of a hassle (it is) and there’s like just too much stuff goin’ on in my life to deal with all of that right now, you guys! So we keep eating and eating, and now we’re just eating because we’re eating. The screen is a drug administered through the retina.

Once we’re addicted, the actual love starts to wane. Was it just a crush? We’re now defending the original Total Recall because, well, because. It’s just the best, it just is, I’m telling you. And the new one is the absolute worst ever and it isn’t even a movie! Childhood raped everything raped. We’re becoming more and more narrow minded. In need of a cigarette. Now. No, I’m not addicted. It’s just that one you can have after dinner, you know, to wash the dirty taste of food off your tongue. That sound’s like an addiction to me. Because what if you have to let go? What if Luke becomes old, makes mistakes and hides on an Island? What if Total Recall wasn’t really all that great? What if you just loved it for its silliness? What of your heroes now? What if women want a piece of the action? Pop has become toxic. You’ve been hiding away from life by investing in the fandom, and now the fandom is falling apart at the seams. Are you watching Blade Runner: The Final Cut because you love it or because you’re supposed to? Because knowing Rutger Hauer’s soliloquy by heart earns you a place in the club house so you won’t have to deal with the fact that if those fucking taxes don’t go up, we’re all going down with them. I bet you weren’t even alive when Blade Runner came out. I sure as hell wasn’t. Have we artificially created nostalgia as a defence mechanism? Have I really been watching all those ’80s movies since I was 7? I doubt my mom let me put on The Thing as a kid now that I think about it. I wonder how many of the Oasis’ top avatars in Ready Player One actually like The Shining. I wonder how many never read the book. Why are they obsessed with the ’80s in the first place? They were born in like 2029. Do they just watch it because Halliday loved it? Is it status, a badge? And don’t you dare dissin’ the Kubrick, man. He’s the best. Did you know he shot Barry Lyndon all with available light? Well he did! Let me tell you how!

On first glance Ready Player One might feel like a big-ass thing of candy floss. Where you ask the guy in the booth for the Extra Large, ’cause the eyes are always hungrier than what the stomach can, well, stomach, and once you’re about a third of the way into it you just want to die. It looks like too much of a good thing. The Oasis looks like fun, the characters look like fun, the action looks like fun. Hey, it’s fucking Chucky! Even the ‘dystopian’ real world is too much fun. They’re still handsome action heroes fighting an evil empire in a resistance. Even the real world is a Spielberg movie. But then that’s the point, isn’t it? The dystopia of Ready Player One isn’t The Stacks, it’s the Oasis that’s the dystopia. Pop culture is the world that’s been pulled over our eyes to blind you from the truth. “What truth?” That you are a slave, Neo. Like everyone else you were born into bondage. Into a prison that you cannot taste or see or touch. A prison, for your mind. Pre-order the blu-ray now on Amazon.com. Do you want fries with that?

by ·Comments Off on The Last Jedi is pretty great you guys

I went to The Last Jedi opening night and I really liked it, but thought it was very weird, a little uneven in tone, and that it possibly had a little too many twists. But I knew Rian Johnson as a filmmaker, having been a huge fan ever since Brick came out (which you should see, it’s a goddamn masterpiece), so I expected that there’d be more too it. I went on the twitter and was overwhelmed with people who hated it. Some dickwad even yelled #RianRapedUs. An actual person. Possibly with a job and kids and the right to vote. A man felt like he was raped by a movie. Can you even imagine? I hope not, because if you can you’re probably gonna leave some nasty comment. Humans really suck, don’t they?

But as the day progressed I started finding more and more positive reactions. People who loved it, people who thought it was the best. I found some in depth articles really diving into the thematics of the thing, and as I thought about the movie more and more I started to peel away the layers, the Porg jokes (#teamporg btw) and the story as it is presented to the audience on the surface level of the movie, looking at what was underneath, and the thing just became better and better and better.

Quick sidebar here: Did you remember Shrek looking that bad? It’s like a cutscene from a video game version of Shrek. It’s insane. Anyway. Where was I? Oh yeah, The Last Jedi. SPOILERS from here on in.

The way I see it The Last Jedi is about unforeseeable consequences. That’s the theme of this particular chapter in the Star Wars saga. A sentence that is repeated during the film is about ‘the spark that will light the fire’. The butterfly effect (not the Ashton Kutcher joint, but the actual effect). Everything you do has a billion results. One of them might be what you were hoping to achieve, but it might just as well not be. Failure is a natural part of life. It’s how we grow and learn. That’s even stated pretty literally by Yoda in his great little scene. But there’s more to an action than what you hope to archieve. That’s the butterfly effect.

Whew, that was a weird movie.

Rey’s main objective in The Last Jedi is to defeat Kylo Ren, preferably by turning him back towards the light side of the force. This fails. She doesn’t beat him in a fight, she doesn’t turn him. But there’s a TON of unforeseeable consequence to her actions. She pulls Luke back into the force, she defeats supreme leader snoke, she becomes a Jedi and even ends up igniting a spark (Luke’s stand-off with the empire on Crait) that will light the fire (all the little boys and girls on every planet inspired by this heroic tale) that will burn the First Order down.

Finn tries to save Rey (‘Cuz they in love, and don’t even try to tell me otherwise) but the unforeseeable consequence of that failed little plan is that he meets up with Rose, together they try to find another way to save the entire Rebellion (not just Rey) by finding a codebreaker, the unforeseeable consequence of which is that they end up freeing a bunch of tortured dog-horses, ripping a bunch of rich assholes a new one by destroying a casino and show a bunch of slave kids that there is a different life out there, a life free from the whips of Snoke’s nazi-bitches. They end up igniting a spark (their daring adventures on Canto Bight) that will light the fire (those same kids who will become rebels when the chance is there) that will burn the First Order down.

As Luke descents further into his fear of the dark side, Yoda turns up in all his muppety greatness and tells him that failing is fine. In fact, most of the characters in this movie fail in what they were originally trying to do, except for maybe Benicio Del Toro and Rose’s sister on the bomber in the opening battle. But I doubt Benicio’s character even had a plan to fail, he just went with the flow of it, and Paige Tico might have destroyed the Dreadnought, but seeing as she died, it didn’t really go as she thought it would. All of this is, I think, where most of the hate towards the movie came from. Not one of the main characters succeeds in anything they try to do in this movie. This is quite possibly the most depressing blockbuster ever made if you look at it that way. The only real fun is derrived from the Porgs, who are also the only characters in the movie who never try to do anything. They are literally without goals of motivations. Which is why the can’t fail. I don’t think haters realise that this is what’s going on, that this is why they dislike it, but subconciously that’s why they’re unfulfilled, because they came to see the classic hero’s journey, the three acts and the triumph at the end. But, as Poe learns throughout the film: It’s not about what you tried to do at all, it’s about what your actions end up accomplishing. That’s what’s important. It’s not about flyboys. It’s about the future of a galaxy. The lesson to take away from all of this madness is to be mindful, not just of your goals, but of every unforeseeable consequence the pursuit of those goals might have. Even throwaway jokes like the rock Rey chops off crushing through the little wheelbarrow seems like it’s about nothing, but that too is unforeseeable consequence, and ends up being a small step in teaching Rey to be mindful as she should be. Is it time to dive into the Force now? I think it is.

The force is what connects everything, the force is what binds the universe together, and the force is the only way to understand those consequences, those unforeseeable reactions to every action. This is what Luke learns in the movie, and why he decides to stand up to Kylo Ren all on his own.

I’m gonna do a short Force sidebar here, because I feel like a lot of people maybe misinterpret the force. Anakin was prophecised to bring balance to the force, and a lot of people think that the balance means equal amounts of light side and dark side. And this is not wrong, but it is also not the entirety of it. In Rey’s meditation on Ahch-to she sees the peace that belongs to the light side of the force, and the chaos that belongs to the dark side, and the balance between it all. But for things to be in balance, shouldn’t they be in peace? Yes they should. There are two balances at work here. The balance between all things, the force itself, destruction, creation, light, dark, fear and love (Note to self: I need to watch Donnie Darko again). But there is another balance, which is the light side of the force. The light side is the balancing side, it represents peace, it constantly tries to balance everything out, to create a calm, an equilibrium. The dark side represents chaos, it is the un-balancing force. Life isn’t in perfect balance and peace all the time, it in a balance between balance and unbalance. I know I’m sounding like a late sixties George Harrison now, but stay with me. A lot of people ask “But how can Anakin bring balance if he destroys the Sith, shouldn’t he destroy all but two Jedi to bring balance? Then you have two sith and two Jedi. Ergo: Balance.” Some will even go as far as saying that’s exactly what he did do. He killed all the Jedi except for Obi and Yoda, so you have two Sith and two Jedi. But that’s not the balance that was prophecised. The balance that was prophecised was that of the light side. The balancing side. It was to bring an end to the power of the dark side which caused too much chaos, unbalancing the galaxy from its equilibrium between peace and chaos. And that doesn’t happen until the end of Return of the Jedi, when little Ani Hulk Hogans the shit out of Palpatine and throws him down a shaft before dying himself. That’s the end of the Sith, the end of the tumor that made the dark side grow larger than it should.

Now that there are no more Sith, the dark side and the light side are in balance again. But why don’t a bunch of Jedi make the light side too strong? Because that’s not what the light side does. The light side is a wall, the dark side a battering ram. If the battering ram is too strong, the wall falls. If the wall is too strong, nothing happens, the battering ram can keep on battering. That’s the balance of the force.

Now what Luke had learned during his exile was that the powers of the Jedi and the Sith weren’t the only forces at work. The Sith are just a random religion with a strong connection to the dark side and the Jedi are just a random religion with a strong connection to the light side. But these were just cults. That kid on Canto Bight wasn’t a Jedi. Maz Kanata wasn’t a Jedi. In fact, the Jedi kind of failed in what they were trying to do. They became too organised. A bureaucratic mess. They were so arrogant and wrapped up in themselves they couldn’t even see the sith cancer grow right in front of them. Luke is afraid when Rey drifts towards the dark when they’re meditating. Afraid that Rey will be tempted, lured in by the ways of the Sith. But the dark side is not the Sith, and even still, Rey has no interest in power, Rey has no fear of being left alone, she’s been left alone her whole life, if the whole galaxy falls apart and only she is left she’ll find a way to make it work, that’s how she’s always done it. The dark side cannot lure her in ’cause it holds nothing of interest for her. That’s why she’s our hero.

Wrapping everything up, Luke sacrifices his exile and chooses to become the hero he feels he isn’t (due to some small failures in his otherwise heroic life) just so he can become that spark the rebellion needs so much, Poe sacrifices his heroism to be able to fight another day in the fire that Luke’s spark has lit, Rey goes through the same thing as Luke and sacrifices her exile on Jakku, the possible return of her parents to become the centrepiece of that fire, and Finn sacrifices himself and his personal goals of not having to fight to become the rebel hero that will help that fire grow. They all sacrificed what they thought they had to be doing for the benefit of the entire galaxy, and those lessons could have only be learned from the unforeseeable consequences that came from their failed actions. Yoda says that failure is important for growth, and the unforeseeable consequences are unforeseeable, they could not have been known.

This is why The Last Jedi deserves a second look, this is why it defies all expectations. The Force Awakens was such an easy watch, like a soft rug that you could sit on to enjoy yourself and feel comfortable with all the characters. It is precisely that rug that The Last Jedi needed to be able to pull it out from under you. This is what a sequel should be. These two movies make each other better.

You know what the difference is between a person who is aware of the consequences of their actions and a person who isn’t? It’s the difference between an adult and a child. In the hands of Rian Johnson, the Star Wars franchise has literally grown up.

by ·Comments Off on Oh geez, really?

So some cool men have been looking at the trailer for my movie Molly and were apparently super threatened by it? How in the Good Lord’s sweet name is the patriarchy to survive now that there’s a little tiny indie movie out there with a female lead!? THINK OF THE CHILDREN.

At least Sci-clops likes it.

by ·Comments Off on The Top 5 movies where the main character ends up covered in mud

5. High Fidelity

Am I the biggest John Cusack fan? No. Am I a fan? Not particularly. But I never dislike him. At any rate, this film kicks ass. Mostly because the main character is a compulsive list-maker (Coincidence? I THINK NOT!)

In this scene Cusack is trying to hide from his ex girlfriend by jumping into some bushes and landing in the mud. Classic comedy. I couldn’t find a picture of him in the mud, so I added one of him in the rain, but since mud is 50% water, I guess I’m halfway there and that should be good enough for all of us. Moving on…

 

4. Apocalypse Now

I’ve heard say that Apocalypse Now should feature in every movie top-list ever. But I’ve heard say the same about Citizen Kane and I couldn’t think of any excuse to put that movie in here, due to a disappointing lack of mud, so I guess the people who do the saying which I will then hear, are often full of shit. Apocalypse now however, does have a place in this list, and I bring up the image above as exhibit number one. Apocalypse Now is of course among the greatest movies ever made, and scores arguably just above Britney Spears’ Crossroads.

Query: Is Platoon a prequel?

 

3. Predator

I ain’t got time to write a bit on Predator in a way that references its many awesome oneliners.

 

2. Jurassic Park

The four commandments of great filmmaking:

  • Night
  • Rain
  • Dinosaurs
  • Jeff Goldblum (not pictured)

 

1. Seven Samurai

I couldn’t find a color image from Seven Samurai, presumably because the world was still in black and white in 1954, but this film is arguably the mother, father, grandpa, ancestor and second cousin thrice removed of any modern action movie. This bitch got everything: Epic battles, drama, comedy, characters, cinematography to make you give up filmmaking yourself, everything needed to keep you locked to the screen for it’s relatively long running time of 18 weeks. My Gosh, that’s almost as long as that sentence was!

by ·Comments Off on Social Media Musings

I should admit that, most of the time, I can barely work up the interest to keep up to date with what my closest friends are doing, especially on social media. I mostly just read up on Marvel movie rumours and whatever’s going on with Henry Cavill’s moustache today. Answer: A lot.

And why would I care about what my friends’ friends’ friends’ friends’ page like is up to? Because on Facebook, that’s really all I get to see. ‘Did you know so and so’s sister twice removed just befriended Random McJoe?’ No I didn’t because I’m aware of the existence of neither of those people. Zuckerberg made the right move buying Whatsapp and Instagram, because at least they’re the ones that are actually stuff your friends are doing, instead of just some company trying to get you to buy, in my case, a Star Wars sweater.

And even Insta’s getting worse. You know when you’re browsing Instagram Stories (which is already Instagram’s most annoying feature because it’s just a collection of every picture too fuckin’ ugly to save for longer than a day) and suddenly an ad pops up just as if the corporation is one of your buds, hoping you buy another fuckin Star Wars sweater and and you just close the app. You don’t wait it out to see the other stories by your actual ‘friends’, assuming they are friends. Who stays to watch the ad all the way through?

Nobody.

Who the fuck wants to put in a lot of effort for social media. Social media was invented for one reason, which is to make it easier to look cool. Nobody wants to work hard to seem cool. If it was worth the effort people wouldn’t use social media in the first place. They’d do it in real life. But do you know how hard it is to look cool in real life? Superhard. In real life you need to look good every second from every angle to be cool. On social media it’s just one picture, one funny comment.

That’s it though, innit? That’s why social media exists: So you can seem kinda cool for a tenth of the effort from the comfort of your own home for the measly cost of a polyester Star Wars sweater.

by ·Comments Off on ‘Molly’ – trailer

So we made a feature film and it’s completely bonkers and I’m now tired and need to sleep and here’s the trailer.

by ·Comments Off on YEAR ONE 1/12: January

The first in my new experiment: A series of twelve films so short that they’re hardly films at all.

by ·Comments Off on Zwarte Pieten
Ik heb hier een paar jaar geen woord (met roet) aan vuil gemaakt, maar:De piet houden zoals hij altijd was lijkt me geen optie. Het komt niet van het roet, want waarom hebben ze allemaal kroeshaar en rode lippen, en waarom is de helft bruin in plaats van zwart? Het is geen meningskwestie die nog uitgevochten kan worden: Het is gewoon racistisch. Punt. Daar zouden we als land vanaf moeten willen.

Een piet die roet in zijn of haar haar heeft en roet op z’n gezicht, in grove vlekken, maar geen oorbellen, kroeshaar of rode lippen, is dan dus zwart omdat hij door de schoorsteen komt en omdat hij stiekem door de nacht sluipt, en zwart de kleur van de nacht is. Een soort camo. Als Ninja’s die cadeau’s brengen. Daarom hebben ze ook die nacht camouflage bij mensen die geen schoorsteen hebben. Daar is dan, lijkt mij, niks racistisch aan, omdat het geen enkel raakpunt meer heeft met het racistische beeld van de knecht: Geen egaal zwarte of bruine huidskleur, geen rode lippen, kroeshaar en/of oorbellen.

De kleurenpiet is ten eerste een esthetisch falen (want het is minder spannend met al die felle kleuren door elkaar, en lijkt meer op een clown, en we willen toch juist van dat domme stuntelkarakter af? En waarom is dat stuntelkarakter eigenlijk een probleem als ze allemaal oranje zijn? Of voelt Willem Alexander zich dan beledigd?) en ten tweede hebben die vaak nog steeds kroeshaar (in een felle kleur) en gekleurde lippen. Eigenlijk hebben die kleurenpieten dus meer gemeen met het racistische stereotype beeld dan de roetvegen piet. Het is namelijk nog steeds een knecht met kroeshaar en oorbellen, je hebt alleen de kleur veranderd. In plaats van luisteren naar mensen die moeite hebben met een racistische traditie, en het concept aan te passen tot iets dat wel werkt voor zoveel mogelijk mensen, ben je met de kleurenpiet het gewoon groen aan het maken en hoop je dat ze het dan maar niet meer doorhebben. Dat is geen oplossing, maar gewoon een visueel onaantrekkelijk uitstel van executie. Bovendien schaadt je dan de mythologie, omdat er niet op een leuke en goede manier te verklaren is waarom er allemaal mensen rondlopen wiens gezichten roze en blauw zijn, of erger nog: Die een wafelijzer afdruk in hun gezicht hebben. Zijn die gebrandmerkt ofzo? Dat klinkt ook als een slaaf eigenlijk.

Wil dit feest ontsnappen aan de (terechte) controverse dan zie ik eigenlijk maar twee lange termijn oplossingen: Heel Sinterklaas afschaffen, of gaan voor een roetvegen-piet zonder kroeshaar, zonder rode lippen en zonder oorbellen. Die zijn kleur heeft van de schoorsteen en als camouflage in de nacht. Spannend, visueel interessant, verklaarbaar, nog steeds zwart en niet meer racistisch.

by ·Comments Off on Is Het ‘Het’ Of ‘De’ Diagram?

Kortgeleden is er een rapport genaamd “Antisemitisme onder Jongeren in Nederland – Oorzaken en Triggerfactoren” vrijgegeven. Ik heb dat niet gelezen, want ik haat lezen, maar in een artikel dat nogal kritisch op dit rapport in ging (denk ik, want ik haat lezen) heb ik wel de plaatjes bekeken. Bovenaan stond de (of het) bovenstaande diagram.

Mijn eerste gedachte hierover, en ik neem aan dat dat ook het onderwerp van het artikel in kwestie was, was ‘waarom is er een rapport ‘Antisemitisme onder jongeren’ als zoveel meer mensen negatief zijn over Marokkanen, Moslims en/of Turken?

Mijn tweede gedachte was: Als die tabel klopt en dus 31% van de Christenen Turken haat, maar 34% Moslims, betekent dat dan dat 3% van die 34 over het algemeen zo positief is over Turken dat ze daarvoor hun Moslimhaat vergeten?
Of komt het omdat niet alle Turken Moslim zijn en was de vraag ‘Heb je een hekel aan Turken?’ en hebben ze bij het antwoord ‘Alleen als ze niet Moslim zijn’ het pas als Turkenhaat gerekend?
Nee, dat slaat nergens op. Het zijn waarschijnlijk andere ondervraagde mensen die negatief zijn over de Moslims dan degene die alleen negatief zijn over de Turken?
Maar dat maakt dan wel meteen die hele figuur niks meer waard. Want we weten dus nu niet of die groepen overlappen, en dus van de 45% procent van de Christenen die Marokkanen haten ook 3% andere Moslims haten behalve Turken, en 31% ook Turken, of dat die cirkels juist niet overlappen, en dat 45% alleen Marokkanen haat, 34% alle Moslims en 32% alleen Turken en ze dus 110% van de Christenen ondervraagd hebben. De waarheid moet er wel tussenin zitten, de cirkels overlappen voor ‘een bepaalde hoeveelheid’. Of eigenlijk dus juist een onbepaalde hoeveelheid. Maar omdat we niet weten hoe groot die hoeveelheid is kan deze hele diagram vervangen worden door de zin ‘Heel wat Christenen zijn negatief over Marokkanen, Moslims en/of Turken’ en dan zou het nog nauwkeuriger zijn ook.

Nu ben ik nog voorbij gegaan aan het feit dat ze cirkels gebruiken (die oppervlakte suggereren) in plaats van staafjes. Maar aan de getallen te zien zouden het staafjes moeten zijn. Je kijkt echter naar de oppervlakte, en die is 3,14*((1/2))*diameter)^2, dus veel groter. Hierdoor lijken de drie grote rondjes veel groter dan het 12% rondje dan ze in werkelijkheid zijn. De oppervlakte van het Marokkanenrondje is namelijk grofweg 13 keer zo groot als het Jodenrondje. Terwijl de daadwerkelijke hoeveelheid ‘maar’ 4 keer zo groot is. En dan weten we nog niet hoeveel die drie grote cirkels overlappen. Iets wat ze aan de hand van dit diagram niet lijken te doen, daarmee de visuele suggestie wekkende dat de Christelijke negativiteit naar Moslims 28 keer zo groot is als de Moslimse haat naar Joden. Terwijl dit in werkelijkheid ergens tussen de 9 en de 4 zou moeten liggen. Nog steeds veel meer natuurlijk, maar toch is dit manipulatie en dus propaganda en dus misschien niet de beste manier om als Moslim serieus genomen te gaan worden is een land waar 110% van de Christenen een potentiële hekel aan je heeft.

#mierenneukerij

by ·Comments Off on 360º filmtechniek: het einde van film?

In de nieuw opkomende rage van 360º filmmaken kan je met behulp van een telefoon of tablet een filmpje kijken alsof jij de camera bestuurt. Als je je telefoon draait, draait de camera mee. Terwijl de film doorspeelt kan jij dus als kijker vrijuit om je heen kijken en zelf beslissen waar je de camera op richt. Een virtual reality ervaring voor iedereen zonder Oculus Rift. Maar is dit nog wel film? Is dit de toekomst van verhalen vertellen, of is, nu de kijker beslist waar de focus ligt in plaats van de maker, dit misschien wel meer een zoekplaatje dan een narratief? Een soort game, ontstaan uit het huwelijk tussen film en smartphones.

Als kind heb ik nooit een Gameboy of Playstation gehad. Ik heb er vast heel vaak om gevraagd, maar kan me ook niet echt een moment herinneren waarop ik het jammer vond dat ik er geen kreeg. Daarnaast hadden wij een Mac als computer, nog zo’n grijze van plastic. In die tijd vonden mensen je dom als je dat had, of hadden simpelweg nog nooit van Apple gehoord. Als ze er wel van gehoord hadden wisten ze maar één ding: ‘Dat zijn toch die computers waar je geen spelletjes op kan spelen?’ Dat was inderdaad zo. Het moge duidelijk zijn dat ik niet ben opgegroeid met computerspellen zoals veel van mijn vrienden dat wel zijn. Als ik bij hen ging spelen keek ik vaak liever gewoon naar hoe zij door een spel heen sjeesden dan dat ik zelf in multiplayer mode meedeed. Of dat nou komt omdat ik zelf geen Console had of omdat het gewoon niet mijn karakter is om in die interactiviteit te duiken is moeilijk te zeggen. Waarschijnlijk een beetje van beide.
InteractiviteitIk heb dan ook een haat-liefdeverhouding met interactiviteit. Aan de ene kant vind ik het fascinerend. Ik hield van die boeken van vroeger waar je kon kiezen wat er gebeurde: ‘Als je wilt dat Jantje door de achterdeur naar buiten gaat, lees dan verder op pagina 34.” Het creëren van mogelijkheden, opties en verschillende scenario’s voor het publiek is een kunstvorm op zichzelf. Maar het is meer world building dan story telling en aan de andere kant heb ik dan ook juist moeite met interactiviteit. Bij een game erger ik me er snel aan dat ik zoveel moeite moet doen om een verhaal te kunnen zien. Space Invaders is misschien moeilijk met een film te vergelijken, maar de nieuwste GTA komt behoorlijk in de buurt. Ik moet echter de hele tijd knopjes indrukken om ‘de film’ te kunnen kijken en het ziet er ook nog eens lelijker uit, want iedereen is een computerpoppetje dat houterig beweegt. Als ik een film kijk, gaat alles tenminste vanzelf. Ik kan gewoon gaan zitten en opgaan in het verhaal. Films en series trokken dus ook altijd meer mijn aandacht dan de nieuwe Zelda en ik ben zelfs uiteindelijk filmmaker geworden. 
Vorig jaar heeft de VPRO mij echter gevraagd om samen met een aantal andere makers een interactieve film te maken. In deze film kiest de kijker welk karakter hij of zij in beeld krijgt, en beslist daarmee hoe de montage in elkaar zit. Aan de ene kant verloochen je misschien je taak als regisseur door als maker niet helemaal te kunnen bepalen waar de kijker naar kijkt, aan de andere kant is het een interessante uitdaging om te kunnen bedenken wat er allemaal wel niet gebeurt in de momenten dat ik als regisseur normaal de camera ergens anders op zou richten. Het was een frustrerende en vooral fantastische ervaring.
De opkomende trend van 360º filmmaken is in principe een soort vervolg op de ‘kies-de-camera’-interactiviteit van die film voor de VPRO. Mocht dit soort interactief filmmaken mainstream worden dan is het niet zoals bij 3D gewoon ‘klassieke film met een extraatje’, maar kunnen we spreken van een echt veranderd medium waarbij de maker en het publiek samenwerken. De vertelvorm moet zich dan aanpassen aan de kijkwijze. Maar hoe creëer je als maker in 360º spanning als je dus niet weet of je publiek wel op de juiste dingen let? De kijker bestuurt met zijn mobiele telefoon als het ware jouw camera en kan vrijuit alle kanten op kijken, dus het kan nog moeilijk worden een verhaal te vertellen waarbij je nooit weet of de kijker niet met z’n rug naar je toe staat.
lineair verhaalSubtiliteit in de vertelling kan dan ingewikkeld zijn, want elke hint die je de kijker wilt geven moet 360º in de rondte, overal gegeven worden, anders mist hij hem misschien. Waarschijnlijk is het dan ook beter om de 360º film helemaal niet te willen gebruiken om een lineair verhaal te vertellen. Voor non-narratieve films zoals videoclips wordt de 360º techniek dan ook al volop in­gezet, zoals bijvoorbeeld de videoclip ‘What Do We Care 4’ van het Nederlandse Steye & the Bizonkid. Zo zou je bijvoorbeeld een detective­film kunnen maken waarbij de kijker zelf uit­gebreid op de crime scene rond kan kijken en zoeken naar hints. Het verhaal wordt dan gevormd in het hoofd van de kijker in plaats van door montage. Of een levende, bewegende Where’s Wally plaat waarbij iedereen door elkaar loopt. Ook kun je de kijker midden in een horrorfilm plaatsen, waarbij de kijkrichting een soort zaklamp in het donker is. Als je even wegkijkt is de hoofdpersoon vermoord. Dan maak je juist gebruik van het gebrek aan 360º film om spanning te creëren. Voor live-registraties is het natuurlijk sowieso interessant. Je kunt sportuitzendingen maken waarbij de kijker zelf kiest welke speler hij of zij wilt volgen of concertfilms waarbij je echt om je heen kan kijken alsof je erbij was. Misschien nog wel interessanter: Je kunt voor het eerst nu een documentaire maken die echt objectief is, want de maker kiest geen subjectieve kijkrichting.
MogelijkhedenDe mogelijkheden zijn in principe eindeloos, maar meer en meer blijkt dat de benaming ‘360º film’ verwarrend is. Dit is namelijk niet film. Dit is een op zichzelf staand nieuw medium dat dichter bij de game ligt. Ik denk dan ook niet dat het film zal vervangen of vernieuwen, maar meer een nieuwe, gefilmde tak van gaming is die naast film op zichzelf kan staan. En net als bij games ben ik als filmmaker meer geïnteresseerd in de mogelijkheden en het bedenken en uitwerken van een concept, dan in het spelen van het ‘spel’. Hoewel het succes van de game-industrie wel degelijk suggereert dat film de strijd uiteindelijk zal gaan verliezen, is de 360º trend vooralsnog vooral een trend. Maar wel een leuke.

illustratie door Kwennie Cheng

by ·Comments Off on #JESUISCHANDLER
Toen ik laatst een kiwi at vroeg iemand: “Jij was toch allergisch voor kiwi’s?” Nu bleek dat ze me verwarde met Ross uit Friends, want die is dus wel allergisch voor kiwi’s. Niet de acteur, het personage. Ik werd verward met Ross. Ik vond mezelf meer een Chandler dan een Ross, maar dat vond verder niemand. Ik was toch echt meer een Ross. Eerst vond ik dat heel jammer. Ik dacht toch echt dat ik die gast was die overal sarcastische opmerkingen over maakte, dat dat het ding was waar mensen mij aan herkenden, maar dat is dus niet zo. Ik ben gewoon die nerd. Ik ben ook wel een nerd, dat ontken ik niet, ik wist alleen niet dat ik meer de nerd was dan de gast met de sarcastische opmerkingen.
Toen ging ik er meer over nadenken. Eigenlijk is het best cool om Ross te zijn. Hij is misschien een beetje een idioot, maar hij heeft wel een passie (dinosaurussen) en daar heeft hij zijn beroep van gemaakt en daar gaat hij vol voor. Dat is wel te waarderen. Hij is oprecht en eerlijk. Joey is een beetje een playa, maar heeft wel een hart van goud. Monica is wat uptight, maar dat is ook alleen maar omdat ze eerlijk is over waar ze moeite mee heeft. Phoebe is al helemaal oprecht en open, maar lijkt een beetje verzonnen te zijn vanuit de gedachte: “Oh ZES personages?! Ik dacht dat je zei vijf! Geef me een minuutje, dan bedenk ik er nog een.” en dan vergeet ik nog het karakter van Aniston. Voor zover ik me haar karakter kan herinneren heeft zij geen enkele noemenswaardige karaktertrek. Ik weet niet eens meer hoe haar karakter heet eigenlijk. Maar volgens mij is zelfs zij oprecht. Chandler is eigenlijk het minst open van alle karakters uit de hele serie als je er zo over nadenkt. Hij is gewoon een working stiff zonder interessante hobby’s of andere noemenswaardigheden die als enige leukheid heeft dat hij andere mensen belachelijk maakt. Eigenlijk is dat best wel triest. Chandler is het Facebook van Friends.
Maar toch willen we allemaal het liefst Chandler zijn. Passie tonen is maar suf. Wat pas echt leuk is is als je iemand uit kan lachen. Dan hoef je jezelf minder bloot te geven, verhef je je boven anderen en kan je ook nog eens nooit falen in wat je zelf aan het doen bent, want je doet ook niets. Toch waarderen we dit als samenleving boven alles. Kijk maar naar wat er gebeurt als er iemand neergeschoten wordt die zijn beroep heeft gemaakt van grapjes maken. De hele wereld heet ineens Charlie. Het belangrijkste recht als mens op aarde lijkt toch wel te zijn dat je iemand anders belachelijk mag maken. En omdat de meeste extremisten ook behoorlijk belachelijk zijn, is dat eigenlijk een nogal gemakkelijk iets om te doen. Een makkelijk doelwit, erop schieten is alleen maar dapper omdat het je misschien vermoordt. Toch kennen we de mensen van de satirische stripjes veel ballen toe, alsof dit allemaal vanuit volle passie en met een betere wereld als doel gedaan is. Net als bij Ross en zijn paleontologie. Maar ik heb een aantal stripjes gezien en ik krijg eigenlijk het gevoel dat de striptekenaars misschien wel meer Chandlers zijn dan Rossen. Ze waren vooral mensen belachelijk aan het maken. Schoppen is makkelijk, zij hadden gewoon de pech dat ze de verkeerden geschopt hadden. Dat ze neergeschoten werden is natuurlijk nooit goed te praten en dat probeer ik verder ook helemaal niet te doen, ik heb alleen het gevoel dat schieten met woorden of plaatjes nog steeds schieten is, minder dodelijk, maar net zo agressief.
Toch heten we momenteel ineens allemaal Charlie. Of dat nou is vanuit de grootheidswaanzin dat onze mening net zo relevant of shockerend is als die van het tijdschrift of vanuit een oprecht medeleven met de families van overleden mensen is soms moeilijk te zeggen. Er is in de afgelopen week dan ook veel over geroepen, sommige dingen subliem, sommige dingen meer als iets van Nico Dijkshoorn. Nico Dijkshoorn zelf viel onder de categorie van mensen die Nico Dijkshoornige dingen riepen. Hij zei over de aanslag: “Wetenschappers, waar ook ter wereld, vergeet de opwarming van de aarde, vergeet het x-deeltje. Wetenschappers: recht je schouders en bewijs voorgoed dat het opperwezen niet bestaat. Bewijs dat liefde, leven, hartstocht en mededogen, alleen maar voortkomen uit een magistrale, volstrekt toevallige samensmelting van moleculen en atomen.”
Deze opmerking is door vrienden en vreemdelingen van mij als ‘goede woorden’ en ‘extreem raak’ omschreven. Maar raak? Als je denkt dat die religieuze extremisten een boodschap gaan hebben aan wetenschap in welke vorm dan ook kan je nog wel eens voor een teleurstelling komen te staan. Deze mensen geloven namelijk. En geloof is een onwankelbaar vertrouwen in iets, ongeacht tegenargumenten. Wat moeten zij nou met jouw onderzoeksresultaten? Maar nog veel belangrijker: Wetenschap kan helemaal niet bewijzen dat iets niet bestaat. Volgens de falsificatietheorie van Karl Popper kan wetenschap alleen aantonen of iets wél bestaat. Je weet namelijk nooit of er niet stiekem toch kabouters zijn. Je kan niet onder alle rotsen tegelijk zoeken, en zelfs dan zul je net zien dat Paulus zich in een boom schuilhoudt. Erger nog: Als je de wetenschap wilt gaan inzetten niet vanuit onderzoek maar om een bepaald voorbedacht resultaat te behalen ben je niet echt meer wetenschap aan het beoefenen. Dan wil je gewoon dat jouw theorie de waarheid is. Dat klinkt ineens akelig veel als het extremisme waartegen Dijkshoorn zich verzet. Prachtige woorden dus, van Nico, maar geheel betekenisloos en gesproken door iemand die zowel geloof als wetenschap totaal niet begrijpt.
Dat gebeurt overigens wel meer. Mensen die claimen ‘te geloven in wetenschap’ vinden dat een god niet bestaat en dat de gelovige mensen dat nu maar eens door moeten gaan hebben. Als je ‘gelooft in wetenschap’ snap je niet wat wetenschap is en als je zegt dat een god sowieso niet bestaat ben je net zo gelovig als iemand zegt dat ‘ie sowieso wel bestaat. De waarheid is: We weten het niet, en totdat we wetenschappelijk kunnen aantonen dat God wél bestaat, zullen we het nooit weten. Toegegeven: de kans op een opperwezen is natuurlijk niet bijster groot, maar de kans op het ontstaan van zelfbewust leven vanuit een willekeurige samenkomst van atomen ook niet, en toch kan ik nu deze tekst typen op mijn MacBook.

 

Wetenschap draait om verwondering. Bij het maken van een foto van een stukje lucht ter grote van een postzegel waarop geen sterren te zien zijn, bleken bij een lang genoege sluitertijd honderden sterren tevoorschijn te komen. Maar deze sterren waren geen sterren, maar sterrenstelsels. Net als de melkweg, elk weer bestaande uit miljoenen sterren. Het universum is zelfs zo groot dat er in een samenloop van ontploffingen en chemische reacties uiteindelijk zelfs iets heeft kunnen ontstaan dat zo complex is dat het kan gaan uitzoeken hoe groot en complex het universum eigenlijk wel niet is. Maar mensen houden hun wereld liever klein en controleerbaar. ‘Wij Europeanen’, ‘wij Nederlanders, ‘wij Amsterdammers’, ‘wij uit de Baarsjes’, ‘wij de familie Jansen’, ‘wij die geloven in dat er sowieso (g)een God bestaat en dat jij dus je bek moet houden.’ Hoe kleiner de wereld te maken is, hoe fijner mensen het lijken te vinden. Als er een volk uitgemoord wordt in een ver land is dat op zich wel erg enzo, maar als er een windmolen in de Randstad komt te staan hebben we ECHT een probleem. Waar zijn landsgrenzen vandaag de dag überhaupt nog goed voor behalve ter behoud van Nationalisme? Het buiten houden van alles wat anders is, van alles wat je wereldje kan vergroten tot een maat waarin het niet meer te overzien is, laat staan de grootte van het universum. Maar waarom is er zoveel angst voor een grote wereld en voor alles wat wij niet begrijpen? Waarom is de oneindigheid van het heelal en de nietigheid van ons bestaan maar zo zelden een bron van fantasie en verwondering?Ooit was geloof niet meer dan een manier om de grote wonderlijke natuur te kunnen verklaren. ‘Thor heeft vast een bliksemhamer, want waar komen anders die donderklappen vandaan?’ Maar de laatste honderden jaren lijkt het meer een manier te zijn geworden om de wereld juist niet te hoeven begrijpen. Om dingen te kunnen weten zonder je iets af te hoeven vragen. Om het beter te weten dan een ander en niet onzeker en nietig te hoeven zijn. Als we niet ministipjes op een ministipje naast een ministipje in een sterrenstelsel zijn, maar de hoofdpersonen in de creatie van een God, is het wereldje waarin we leven een stuk kleiner en gemakkelijker te overzien. Dan ben ik toch liever de fantast of de wetenschapper. Dan ben ik liever Ross.

by ·Comments Off on TOPLIST: X-Men

I discussed X-men movies with my VFX Supervisor, Robin.

 

T:
Just got back from Days of Future Past. Probably the best since X2. It’s really about discrimination and fear again, instead of about superpowers.
R:
Yeah, after a couple of movies they just sort of throw those themes out the window. First Class tried to find them again.
T:
Last Stand has the themes more than First Class.
R:
Does not!
T:
Does too!
R:
Let us make an X-Men toplist.

 

T:
In 7th place I have X-Men: First Class.
R:
Really?
T:
Of all the franchises I grew up with X-Men the most. The comics, the TV show, now the movies. More than Star Wars, more than any other geek thing that I was far too into. And to me, Matthew Vaugn doesn’t get X-Men. He makes fun movies, but they’re not X-Men. Vaugn has far too much fun. But X-Men isn’t Avengers. X-Men isn’t fun. X-Men is about discrimination and racism, about fear, loneliness and group behaviour. It’s like Vaugn just wanted to make a Bond movie.
R:
This is nothing like Bond.
T:
It’s in the sixties, they’re all secret agents with cool gadgets and fly suits. They’re too cool in a way. My problem with Matthew Vaugn’s X-Men is a bit like your problem with the JJ Abrams Star Trek movies. They’re fun, but they’re not Star Trek. I didn’t grow up with Star Trek, so it’s all fine by me.
R:
But those are discriminatingly bad! But I understand the comparison. I really liked Magneto in First Class though.
T:
Yeah, Magneto’s storyline was great. But I had a problem with most of the other mutants. Banshee and Angel, the girl who spits fireballs. Those aren’t cool powers. Especially not for a movie. That entire Xavier storyline, which is basically about a rich kid who get’s off on peoples powers. First Class should’ve been what it was originally going to be: X-Men Origins: Magneto. With just Magneto and Sebastian Shaw as the only mutants. But now they had like a thousand different mutants running around in that movie, far too many for the sixties, when nobody in the world was supposed to even know they existed. Days of Future Past tries to rectify some of that, bringing the mutants back undercover, instead of out in the open. Which works better with X1.
R:
I haven’t seen Days of Future Past yet, so I don’t have a 7th place.

R:
In 6th place I have X-Men Origins: Wolverine.
T:
Me too.
R:
It’s an hilariously melodramatic shit of a film. Dumb characters, horrible writing. Only some of the scenes with Wolverine being witty were sorta funny.
T:
It drifts off pretty far from the Wolverine and setting we saw in X1, to which this is essentially a prequel. And some of the VFX are really bad.
R:
How could they approve those?
T:
I have no idea. I used to superhate Origins as well, but not anymore. Maybe I’ve gotten used to it, maybe I’ve discovered the good bits in it.
R:
Oh you actually watched this more than once?
T:
I told you, X-Men is my bible.
R:
Oh yeah, right.

 

R:
In 5th place I have The Wolverine.
T:
Me too! It’s very ‘different’ isn’t it?
R:
This is kinda like Bond. Reminds me somewhat of You Only Live Twice.
T:
I don’t really watch Bond films. I liked the red-headed girl. Yukio. But I found it a little weird that the whole mutant issue wasn’t really going on in this movie, whilst this is supposed to happen after Last Stand.
R:
I guess all of that isn’t really going on in Japan.
T:
Setting it in Japan was a nice breath of fresh air though.
R:
I thought this was everything Origins should have been.
T:
Maybe, though I didn’t really get what exactly Wolverine’s arc was in this. That was left far too vague to focus on it so entirely. The swordfights were great, by the way.

 

R:
On 4th place I have The Last Stand.
T:
Again: Me too.
R:
It’s a fine continuation of the first two, but it suffers
from crowded plots and characters.
T:
Really? Than you won’t like Days of Future Past, which is the most crowded of all X-Men movies yet. But I thought Last Stand was kinda simple in it’s story. Little exposition and stuff, but more made as the third act to a story, the trilogy, which made this the action climax. I think it works if you think about it like that. But you’re right that they introduce a lot of mutants that don’t really have a function, like Vinnie Jones as Juggernaut, which was terrible. Though, to Brett Ratner’s defense, he was cast when Matthew Vaugn was still going to direct it I think. Matthew Vaugn really doesn’t get X-Men.
R:
It focusses on cool mutant powers too much, and it’s missing the themes of X1 and 2.
T:
No! It has those themes, with the cure, the oppression. That subplot of Rogue deciding to get rid of her powers.
R:
I thought that was Mystique’s story in First Class. Before first class she wasn’t that interesting a character.
T:
First Class is a 60’s revenge movie. Last Stand is Brett Ratner trying to make a Bryan Singer movie, in which he fails, but it is closer to what X-Men should be I think.
R:
I just enjoyed First Class a lot more.
T:
So on 3rd place I have X-Men: Days of Future Past. The middle act is a little slow, as it over-X-plains the plot for non-X-perts. But the first and final thirds of the movie are as good as Singer’s other episodes. It didn’t really feel as big as the budget suggested it was going to be, but then again, X-Men movies have never really felt huge in the way Avengers or Transformers feels huge. It focusses more on character. Which is also sort of my only problem with DOFP. The movie’s main story is about Wolverine having to convince Xavier to become the Xavier we know from Patrick Stewart. This is fine, but the depressed Xavier just isn’t one I personally like very much. Also: I would’ve liked to have seen more of the future bits, ’cause they were awesome. These are minor details. Overall it was very good. A return to form for the franchise with a nice teaser for the next part: X-Men: Apocalypse.
R:
My 3rd place has First Class, which we already sort of discussed. It has some of the same problems that Last Stand has, being overcrowded with plot and characters, but it was more enjoyable. But I really would’ve wanted it to be a Xavier/Magneto buddy cop movie à la Lethal Weapon.
T:
My 2nd place is X2: X-Men United, which is a terrible title by the way.
R:
But a great film.
T:
It’s a lot cooler than the first one, more slick and actiony. Especially in that opening scene.
R:
My 2nd place is the first one actually: X-Men. A great way to start a franchise and introduce the universe, the characters and the themes.

T:
My 1st place is the only one left: X-Men. The movie that sort of started the comic book movie craze and, I would say, is still the best one ever made. The dialogue and the metaphor are so spot on that they overshadow the comic book fun in a great way, making it very real, for a comic book movie. Maybe even the most real of all comic book movies. This is one of my all time favorite movies.
R:
My 1st place goes to X2 for the same reason why The Empire Strikes Back is the best Star Wars movie. Like Empire this too is very dependent on the first film, but it continues and improves on it’s characters and themes in a great way.
T:
Let’s recap.

T:                                          R:
7.   First Class                    –

6.   Origins                          Origins
        

5.   Wolverine                     Wolverine
        

4.   Last Stand                    Last Stand
        

3.   Future Past                   First Class
         

2.   X2                                   X-Men

         

1.   X-Men                            X2

             

by ·Comments Off on COMMENTARY: Godzilla (1998)
I rewatched Godzilla (1998) with my VFX supervisor Robin.
 
T:
I just saw the new Godzilla movie.
R:
I have not seen it yet.
T:
While it was a lot more loyal to the original japanese movies, and the monster fight scenes were absolutely epic, I didn’t really connect to the characters. In fact, most of what they do has no influence on the story at all, and the female characters are reduced to the bare minimum. They could’ve easily cut about 45 minutes of scenes with humans without any effect on the story. Cranston’s character is the only one that was sort of interesting. I like the ‘98 Godzilla a lot more. There, I said it. When that came out 16 years ago (!), I was eleven and it blew my mind to shit.
R:
As a kid yes, but as an adult no. It has the Episode 1 syndrome.
T:
It does not!
R:
It does too!
T:
Let us watch Roland Emmerich’s Godzilla.
R:
For some reason also the name of our hero.
T:
Yeah, they changed the name of the main character to honor the designer. He’s the guy who also did the robots from I, Robot and the werewolves from Underworld I think.
R:
Honor the designer? The writer just needed a funny name, because people saying your name wrong is fucking  funny.
T:
We’ll never be able to find out if that was what it was, ‘cause they’ll never admit to it not being an homage.  Though I must say that tapadopapopoulos is a pretty funny name. Now, the opening credits of the new Godzilla actually have a very similar vibe, though they don’t fit that movie all that well. They should have just started the movie, like with the Dark Knight. No title, no nothing. Would’ve suited that movie better. But I like it here.
T:
Boom. Leon is in this bitch.
R:
Yea, as a lovely french stereotype.
T:
I don’t think that counts as a stereotype, but he is definitely very French. The whole thing where all the french characters are called jean-something is a weird joke. My main problem with the french thing is that they were the ones who caused this with all of their nuclear testing. In reality up until 1998 the french have caused exactly 210 nuclear explosions, whilst the americans detonated 1032 of those assholes (the first two of which were in Japan). Emmerich is german, so I don’t think he really minded who created ‘Zilla. This was probably the studio saying that some other country had to be the cause.
R:
Saying stuff like: “where is my croissant?” makes him a bit of a stereotype.
T:
There’s a lot of silly cliche’s yes, but the character itself is not a stereotype. The-French-secret-agent-who-hates-american-coffee-and-is-unaware-of-donuts-but-loves-Elvis is not a classic stereotype.
T:
Love how they go from huge-hint-at-what’s-going-on to huge-hint-at-what’s-going-on during this opening bit where they introduce the main characters. Finding these footprints is kind of like them finding the planes in Close Encounters.
R:
Sure, but having two whole sequences of boats being destroyed was really unnecessary.
T:
Yeah, he must really like fish. Godzilla, not Emmerich. Or maybe Emmerich too. Who knows.
R:
There are rumors…
R:
Was Jean Reno also holding a camera?
T:
Maybe they’re watching Godzilla ’98 on VHS. I like how both this and the new movie reference the original name Gojira on multiple occasions.
R:
And an American reporter saying it wrong as ‘Godzilla’ is also a nice reference.
T:
See! I told you this was like Close Encounters! They both have boats on land as part of their huge-hint-at-what’s-going-on-montage. Love how they did this shot by the way. I think the boat is a miniature that is composited in? Looks pretty epic. Say what you will about Emmerich, but he knows how to make stuff look huge.
R:
Yeah, this is a miniature. The 90’s was a great period of still using old practical effects and using the latest (but not always realistic) CGI and digital compositing. Emmerich know how to make things huge? No way! Godzilla looked no where near as big as it should have been. The first 10 minutes of introducing Godzilla was great. The camera was always on the same level as the people, making Godzilla really big. But after awhile they got lazy with the animation. Godzilla was suddenly moving way too fast for its size and instead of Godzilla being huge the buildings looked really small.
T:
True, I meant it more in the sense that the could’ve had a ship in the dock with some scratches on it. But with Emmerich, the entire ship is on a beach, with tanks and jeeps beside it, hundreds of extras, etc. Spielberg did this with encounters, but a lot of big budget movies are actually kinda small. The special effects are big, but the sets are small. Not with Emmerich. There’s always people running around in the background. In some ways the 90’s were the best era for VFX. Sure, the CG wasn’t that great yet, but combining CG with miniatures and puppets really diverts your attention from the VFX to the story (assuming there is a story).
R:
Spielberg (really all filmmakers before CGI) was doing things small because he had to. The technology was simply not advanced enough to do everything a filmmaker wanted. I think having these kind of restrictions makes for really creative solutions to tell a story.
T:
This shit also kicked me in the face when I first saw it. They might have used some miniatures, but in a shot like this I think they really just pulled that entire ship under at full speed with the stuntmen on it.
R:
I think they used miniatures for some shots. Sometimes the water looks really weird.
T:
Hank Azaria is in this as well. The cast is actually pretty great. Broderick, Reno, that guy from Spinal Tap. Azaria’s life action career never really took off. I thought he was funny in this and in Mystery Men where he was the fork throwing Blue Raja. But both those films sort of flopped I think. So now he’s back doing 80% of all Simpsons voices.
R:
I always had the impression that he was being paid handsomely for The Simpsons and having small roles in films was just something he did for fun.
R:
Godzilla makes wood explode
T:
That poor guy super-died.
R:
Nice practical creature FX
T:
That shit is practical? Awesome. Also: A lot of people super-die in this movie.
R:
Most of the close ups were made with a puppet Godzilla. I think they could have done more practical shots in the style of the Rancor in return of the Jedi or the aliens in Alien3.
T:
Alien3 has some of the worst compositing possible by the way.
R:
Yeah, that was a problem, but the movement of the aliens was great.
R:
Even Barney looks more like Godzilla
T:
True, he doesn’t really look like the classic Godzilla, though from an objective point of view I think this makes a lot more sense than the fatzilla. What is he, descended from hippo’s? The only reason Godzilla was fat in the  first place is because they had to fit a guy in that suit. I thought they did a great redesign. But fans don’t want redesigns. They want the exact same thing. A guy once told me the Transformers movies suck because the transformers don’t look exactly like they do in the cartoons. Of all the reasons he could pick, THAT was why he thought those movies sucked. There is no way Bay could’ve made a bunch of colorful boxes look real.
R:
The problem with this design is it looks like a dinosaur and not a monster. I don’t mind a redesign either but using the Godzilla name was completely unnecessary. Emmerich saw the Jurassic Park movies and wanted to make a dinosaur film for himself. Knowing that he couldn’t get away with making another dinosaur movie he used the godzilla name without looking at the original movies. Its is really disrespectful, and if you want to make a remake you need to have respect for the source.
T:
That’s true. If this was called Cloverfield it might not have flopped.
R:
Lets fly low between skyscrapers in Apache helicopters. Smart!
T:
But it looks awesome. I love how they have New York be this rainy colourless place. This is not Nora Ephron’s New York City.
R:
I bet they used rainy and foggy weather to get the CGI more realistic. Around this time it was really hard to get a realistic CGI character/monster in bright sunlight. Jurassic Park being the exception.
T:
That might actually be true, because the sunlight is exactly where Disney’s Dinosaur (2 years after this) completely failed. Whether it is just to get away with effects or not, it does add a nice atmosphere.
T:
Now these guys, the Mayor and his right hand, are called Siskel and Ebert. They even kind of look like them. I never really got why.
R:
HA! You’re right! Does Ebert eating a lot of candy also has something to do with this?
T:
I feel this is overlooked. The main female character in this is actually pretty fleshed out. She’s not a damsel in distress, she’s not some evil bitch. She has her own motives and her own arc. She makes bad decisions and good ones. Almost reminds us of a real person. Good on you, Hollywood!
R:
Strong female leads was a product of the 90’s I believe. Now we have strong psychical female leads who are also really sexy looking (Transformers, Sucker Punch, the Resident Evil films), which I think is weird. nothing against women being psychical and being sexy, but it feels like Hollywood is missing the point.
R:
Thank god! The Pepsi machine still works.
T:
Product placement is at the heart of hollywood. It’s why they get to make the big movies.
R:
Bad VFX. Soldiers coming out of nowhere.
T:
I have to admit: I didn’t notice it, but you’re absolutely right.
R:
This whole scene feels like a Scooby-Doo chase.
T:
It does, doesn’t it? I never got how something as huge as Godzilla could hide, nor why they would fly at eye-level with him/it, instead of above him/it. It does make for some awesome shots.
T:
The King Kong shot.
R:
It’s too bad that Emmerich was being inspired by american monster movies and not the japanese ones. At one point you could see one of the monsters of Ray Harryhausen on a television screen.
T:
“Well, he was eating, so he must be a female who is pregnant.”
R:
Those are some massive mood swings…
R:
Great way to keep things secret.
T:
They should’ve written ‘Son of Godzilla’ on the tape. I never want to see that again.
T:
I’ll admit that this whole egg/babyzilla thing ventures pretty far from the original films. Also: Those eggs are gross and seem a little big for what comes out of it. I thought they were supposed to be all curled up in there?
R:
That’s what radiation does to ya. I always wondered, Godzilla was the first of its kind right? But did he himself mutated into something big or was this mutation passed on over generations? If so, there must be more godzilla’s out there only smaller like Matryoshka dolls.
T:
Oh, yeah, it’s definitely the Matryoshka thing. There we’re gonna* do a sequel called Godzilla Reunion where all the different sizes of Godzilla were reunited and snapped together into MegaGodzilla. *not gonna
R:
I would actually go see that.
T:
A sequel to the new Godzilla has already been greenlit, so who knows what will happen.
R:
By having Godzilla and young Minizilla’s he got to have T-rex and raptor action scenes. Emmerich had know idea what to do with Godzilla. He really just wanted to make a Jurassic Park film.
T:
Can you blame him? I’ll answer that one: No one can be blamed for wanting to make a Jurassic Park film. Except for maybe like Lars von Trier. I would never want to see his Jurassic Park.  Who do you think would make a great Jurassic Park movie? No Spielberg’s allowed.
R:
Other director? Wes Anderson. Pretty much the same movie, but with characters having an existential crisis and cartoony stop motion dinosaurs. And really bright colors.
T:
I was gonna say Wes Anderson! Those raincoats already look like they belong in a Wes Anderson movie anyway. That is actually the only director where you’re certain that even a Jurassic Park remake thing would be awesome. We should disagree more.
R:
Whats this movie trying to tell me? Be sympathetic to Godzilla or see it (and its children) as a threat?
T:
It was a threat, but not by intent. It was just an animal trying to protect itself. This is actually some nice commentary on the way we treat nature. We should be careful because our reckless intrusion on nature is having a bigger and bigger influence. Like when they just discovered that something inside most pesticides is actually killing all bees. That shit will fuck up the entire ecosystem. Without bees plants won’t reproduce. If plants die out, no oxygen. Oversimplifying, yes, but not untrue. The movie isn’t super clever or anything, but then again, neither is any other Godzilla movie ever made. I prefer it over the new one, where Godzilla is like Mother Nature’s Neighborhood Watch or something, but also there to protect mankind? If you’re there to protect nature, the first fuckin’ thing you do is kill all humans. But no, Godzilla was all like: “Sorry I let my dogs loose around your kids, let me just punch them to shit and I’ll be on my way.” All that movie missed was Godzilla giving Quicksilver and The Scarlet Witch the thumbs up before returning back to the ocean.
R:
The point the movie its trying to make is fine, but I have no idea what the film wants me to think at times. It’s all over the place. Especially the music. The music contradicts the scenes a lot of times. in one scene The movie wants me to be sympathetic to Godzilla and the next scene it wants me to be afraid of it. It feels like a guy punching a dog almost to death and then suddenly pet him and saying everything will be all right.
T:
Is not!
R:
Is too!

 

R:                                     T:
        

by ·Comments Off on VERSUS: X-wing Pilot VS Jedi
I had an argument about Star Wars with my VFX supervisor Robin.
R:
X-wing Pilot or Jedi?
T:
What? You mean what I’d rather be? Is that even a- Jedi, obviously.
R:
X-wing Pilot.
T:
No! Really?
R:
Imagine how awesome it would be flying one of those.
T:
Yeah but still. Name one X-wing Pilot that survives who is not also a Jedi.
R:
Wedge.
T:
Oh shit, you’re right! And he’s like Luke’s best buddy too. But he’s not in the new Abrams movies, so apparently he didn’t survive that long.
R:
They asked him, but he didn’t want to be in it because his part was too small. [Source]
T:
Would’ve been cool to have him back.
R:
Porkins.
T:
Porkins didn’t survive did he?
R:
No, but he’s awesome. Thanks to him you can have fat pilots. Ever seen a fat jedi?
T:
And he was in… what was he in?
R:
Raiders.
T:
Exactly, in the beginning. And he was the guy in Burton’s Batman. The corrupt cop.
R:
Yeah.
T:
Imagine naming your fat character Porkins. That wouldn’t fly today. That’d create so much bad press.
R:
Yeah well, its better than calling a Jedi Kit Fisto.T:
Is not!R:

Is too!

by ·Comments Off on 10 films die ik zelf gemaakt had willen hebben A.K.A. “Ja, dream on.”
11. Looper
AAAAAAAAAAAHHHH!!!!! JE ZEI 10!!!! WAT IS ER AAN DE HAND?! CAPS-LOCK!!!
10. Ghost in the Shell
Filosofisch, pretentieus, naakte meisjes met machinegeweren. Kortom: Een complete film.
9. District 9
Deze staat vooral op nummer 9 omdat de film ook nummer 9 is. Ik heb deel 1 tot en met 8 niet gezien, maar deze is prima op zichzelf te kijken. Vanaf deel 11 neemt Oceans de rol van District over trouwens, maar dan is het niet hetzelfde meer.
8. Minority Report
Zonder twijfel het beste en profil shot uit de geschiedenis van Tom Cruise.
7. Akira
Ik heb natuurlijk een zwak voor elke film waarin personages in reuzenbaby’s veranderen, maar dit is toch echt de beste van dat genre.
6. Children of Men
Extreem misogynistische titel. Kinderen zijn natuurlijk net zoveel van vrouwen. Alsof ik dit trouwens zeg om welke reden dan ook behalve om te laten weten dat ik weet wat misogynie is.
5. The Matrix
Altijd weer die Matrix. Het is een gouden regel dat mensen moe van dingen worden als ze te populair worden. Behalve bij Twilight, dat vindt iedereen leuk.
4. Serenity
Deze film vind ik ook leuk.
3. X-Men
Je weet dat het goed komt met de film als één personage een silhouet is en de andere out of focus.
2. Aliens
Beste naam voor een vervolgfilm ooit. Deel 3 had Alienst moeten heten. En Kick-Ass 2 Kick-Asss. Dat was veel beter geweest. Zo hadden ze de Star Wars prequels ook ‘Star War’ kunnen noemen. Star War. Star Wars. Niemand weet toch wat een Phantom Menace is. Ik was persoonlijk ook voor Fellowships of the Ring. Maar The Two Towers is niet slecht opzich. Want daar zit het getal 2 in, dus dan is het alsnog duidelijk. Moving on.
1. Terminator 2
De belangrijkste les die we uit deze film kunnen leren is toch wel dat we robots moeten gaan maken om onopvoedbare kinderen op te voeden en dat het beter voor iedereen is als die robots eruit zien als Arnold Schwarzenegger. Betekent Schwarzenegger trouwens Zwarte Neger? Want daar lijkt het wel een beetje op. Super racistisch. En een beetje dubbelop.
0. Jurassic Park
Was ik vergeten. Ok doei.

by ·Comments Off on De top 5 sidekicks van Will Smith die cooler zijn dan Will Smith

Will Smith is de coolste acteur ooit, maar is hij ook de coolste acteur ooit?

5. Ray (Hancock)



Hancock is eigenlijk een van de beste film-ideeën sinds superheldensucces uitgebuit moet worden. Will Smith als vieze onbeschofte kutklootzak, een alcoholistische zwerver zonder verantwoordelijkheidsgevoel maar met alle superkrachten ooit. Het klinkt bijna onmogelijk om daar nog een slechte film van te maken. Laat nu net Hollywood de plek zijn waar niets onmogelijk is.

Er is trouwens een deleted scene waarin Will seks heeft met een meisje en haar bijna doodt met zijn supersperma. Dit meld ik alleen omdat mensen die nu seks of supersperma googlen dan hier uitkomen.

Oh, ik vergeet bijna iets te vertellen over Ray. Die wordt gespeeld door Jason Bateman, die vooral onbekend is van Arrested Development.

4. Carlton (The Fresh Prince of Bel Air)



Carlton is eigenlijk de Steve Urkel voor mensen die niet houden van stom. Het personage was zelfs zo’n succes dat acteur Alfonso alleen nog maar als dat karakter gezien wordt. Dan weet je dat je het goed gedaan hebt, toch Audrey Tautou?

3. David Levinson (Independence Day)



De niet minder dan fantastische film Independence Day gaat over het concept ‘Wat als we niet stom liedjes gingen spelen met de aliens uit Close Encounters of the Third Kind, maar op ze schieten met bommen?’

Jeff Goldblum vertegenwoordigt hierin de noodzakelijke rol van de-wetenschapper-die-alles-eerder-door-heeft-dan-iedereen-en-dus-ondanks-het-feit-dat-hij-zomaar-een-gast-van-de-straat-is-ineens-met-de-president-mee-mag-als-adviseur. Maar in alle eerlijkheid: Ik zou Jeff Goldblum ook aannemen als adviseur. Of als wat dan ook.

2. Sonny (I, Robot)



Tegen de tijd dat Will Smith en robot Sonny er achter komen dat alle andere robots slechteriken zijn hebben alle mensen er al eentje gekocht, want net als bij de iPhone en de iPad wil iedereen zo snel mogelijk een iRobot hebben. ‘Oeh, hij maakte een veel te voor de hand liggend Applegrapje.’

Sonny wordt overigens gespeeld door deze gast.

1. K (Men In Black)



Nog meer buitenaardse wezens in Men In Black. Deze keer zit de humor hem niet in Will Smiths Fresh Princigheid maar in het feit dat Tommy Lee Jones de grootste droogkloot is.

Maar Tommy had dan weer geen hip-hop-hit, dat is waar.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on De Top 5 oude mannen waarmee Ellen Page rare relaties aangaat in films

Ellen Page is fantastisch. Ze is uniek, kan geweldig acteren en kiest zo nu en dan ongewone rollen. Erg ongewone rollen.

5. Die mannen die Ellen Page praktisch verkrachten in die films waarin ze van huis weg rent en dubieuze steun vindt in Maxwell McCabe-Lokos.



Voordat Ellen Page de op één na populairste zwangere tiener ooit werd, kwam ze uit een achtergrond van arthouse cinema en X-Men 3. In The Tracey Fragments en Mouth To Mouth (die ik omdat de verhalen hetzelfde zijn samen noem) speelde ze tieners die van huis wegrenden en steun vonden bij junkies gespeeld door Maxwell McCabe-Lokos (prima naam als je het mij vraagt). Uiteindelijk loopt die dubieuze zwerver-leefstijl natuurlijk uit de hand en wordt ze zo goed als verkracht door een dikke pimp (Tracey Fragments) en een kerel die er uit ziet alsof hij in een wolf kan veranderen (Mouth to Mouth).

4. Thomas Haden Church (Smart People)



Smart People is die film die probeerde Juno 2 te zijn en dat niet was omdat Sarah Jessica Parker erin zat. Hierin wordt Ellen Page verliefd op Thomas Haden Church. Die speelt echter haar oom. En is duizend jaar oud.

3. Rainn Wilson (Super)



Elke paar jaar komt er een indiefilm die op een unieke manier naar superhelden kijkt (zie: Kick-Ass, Special, Defendor). In Super is het Rainn Wilson die als The Crimson Bolt het recht in eigen handen neemt. Stripboekwinkelverkoopstermeisje Ellen Page vindt dat zo geweldig dat ze zijn sidekick wil worden en nog veel meer.

2. Patrick Wilson (Hard Candy)



De controversiële instant-klassieker die de carrières van zowel Ellen Page als regisseur David Slade lanceerde. (Die David ging overigens vervolgens onder andere Twilight 3 maken, en ik vind het verontrustend hoeveel elementen uit deze lijst een link lijken te hebben met de twilight films, aangezien die gaan over een tienermeisje dat verliefd wordt op een kerel van een paar honderd jaar oud.) In Hard Candy staat het vraagstuk centraal of Patrick Wilson’s Jeff nou een pedofiel is of niet. Ellen Page’s Hayley heeft daar al zo haar theorieën over en vanaf dat moment wordt het langzaam steeds onduidelijker wie nou de slechterik is. Ook speelt Sandra Oh in de film, die bekend is van meerdere bijrollen in films waarin ze die-aziaat-uit-grey’s-anatomy speelt. 

1. Jason Bateman (Juno)



Juno was die teenage dramedy (dat betekent dat het net te serieus was om gewoon een komedie te zijn) die plotseling tienduizendmiljard ophaalde in de box office. Ineens hoefde de nerd-hoofdpersoon niet meer iemand te zijn die cool wilde zijn net als de cheerleaders maar gewoon zichzelf kon wezen. Voor High-school films een tamelijk nieuw concept blijkbaar, en er volgden dan ook vele soortgelijke films (Charlie Bartlett, Easy A). Juno vindt de mannelijke helft van de adoptieouders van het (ongetwijfeld hilarisch getalenteerde) kindje van Page en Michael Cera iets te leuk en dat levert uiteindelijk, zoals dat schijnbaar hoort in films met Ellen Page, een nogal ongemakkelijke situatie op.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on De top 5 Star Wars personages die je nog niet kent

(of wel natuurlijk). ‘De top 5 kraampjes op de vrijmarkt’ of ‘de top 5 niet-aan-hoeden-gerelateerde vormen die (schuimrubberen of opblaasbare) hoeden hebben met koninginnedag’ zouden wellicht voor de hand liggende onderwerpen zijn voor een dag als deze, maar eigenlijk zou het natuurlijk belachelijk zijn om vandaag een item over koninginnedag te schrijven, want iedereen met ook maar een gematigde interesse in alles oranje is vandaag de deur uit en niet achter de PC gezeteld, dus de top 5 van vandaag gaat over Star Wars. Dat was een beschamend lange zin.

5. Jira



Personages die aan hun lichaamsdelen kunnen voelen wat voor een weer het wordt zijn zelfs in filmland een unicum. Op misschien die blonde uit Mean Girls (die regen voorspelt met haar boezem) na is Jira, een bejaarde fruitverkoopster op woestijnplaneet Tatooine, waarschijnlijk mijn favoriet.

Ze voelt aan haar botten dat het waarschijnlijk gaat zandstormen, en iedereen gelooft haar. Ook wijze jedi-grootmeester Qui-gon Jinn (Oscar Schindler) trekt deze zeer dubieuze voorspelling geen seconde in twijfel. “Shit, de botten van deze seniele groenteboerin doen pijn, jongens! We moeten schuilen!”

Nu zitten ze midden in de grootste woestijn van het heelal, dus de kans dat het gaat zandstormen is waarschijnlijk sowieso al 82%. Zo kan ik het ook, Jira.

4. Max Rebo



Dat is natuurlijk de artiestennaam van deze red-ball-organist, want voor een Star Wars figuur is de naam ‘Max Rebo’ bij lange na niet gestoord genoeg om als echte naam te hebben.

Geboren als Siiruulian Phantele was hij de jongste van vijf en inderdaad zoals je al geraden had van het ras Ortolan.

Blauwe olifanten die toetsenist zijn in science fiction films zijn helaas niet zo zeldzaam als je misschien hoopt, want in de Michael Jackson film Captain EO zat er ook een. Die heette Hooter en speelde de piano. Ik verzin dit niet.

3. Osleo Prennert



Ik vraag me al een tijdje af of mensen in The Rebel Alliance betaald krijgen, of dat het vrijwilligerswerk is. Voor Osleo Prennert hoop ik het eerste, want hij heeft het meest ondankbare klusje van iedereen.

In de bossen van Yavin 4 hadden de rebellen hun basis gebouwd. Een enorm complex vol hypermoderne ruimteschepen, science-fiction-apparatuur en eigenlijk alles wat je als nerd maar zou willen hebben. Behalve blijkbaar een radar of iets dergelijks, want deze arme Corporaal Prennert moet boven in een torentje zitten en kijken of er toevallig ruimteschepen aankomen. Dag na dag. Arme jongen.

2. Gragra



Deze Swokes Swokes (dat is een ras) verkocht Gorgs voor maar 7 wupiupi. Een koopje dus. Doe mij er twee.
Ze is een vrouw (sad smiley) en net als Jira marktverkoper op Tatooine. Mogelijk zijn ze vriendinnen. Waarschijnlijk voelt Gragra het aan haar derde neusgat als het een lange winter gaat worden.

1. Tey How



Over Tey How wil ik liever geen grappen maken. Tey How is te awesome om belachelijk gemaakt te worden. Tey How is, ook als Obi-wan Kenobi meetelt, mijn favoriete Star Wars personage. Ooit.

Soms huil ik mezelf in slaap omdat Tey How geen action figures of eigen spin-off-films heeft gekregen. Dat laatste was een leugen, want ik ben te stoer om te huilen. Ik chagerijnig-kijk mezelf in slaap.

Tey How uit klassieke one-liners als “We’ve lost the transmission, sir!” en “They’ve gone up the ventilation shaft!” Beide quotes die ik in het dagelijks leven geregeld gebruik. Ook ziet haar gezicht eruit alsof ze te lang met een bougie heeft lopen zoenen. Alsof we dat niet door zouden hebben.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on De top 5 Marvel films en hun maatschappelijke allegorieën

De Marvel Comics verhalen zijn na 50 jaar populairder dan ooit, want hun maatschappelijke kritiek is immer actueel en relevant. Of het is gewoon omdat mensen van schieten en explosies houden?

5. Spider-Man



De marketing-technische genialiteit van dit karakter is achteraf gezien zo voor de hand liggend dat je je afvraagt waarom het niet eerder bedacht was.

Spider-man is grappig, krachtig, slim en een contactgestoorde nerd. De ‘met veel kracht komt veel verantwoordelijkheid’ leus vertaalde zich in de hoofden van 3 generaties jeugd perfect naar hun eigen situatie. Je hoefde niet meer een supermodel van de planeet Krypton of een weeskind met miljarden te zijn om een superheld te worden. Spidey’s superkrachten zijn een metafoor (dat woord komt vast straks nog terug) voor zijn potentie. Ineens is goed zijn in Natuurkunde niet meer stom, het is machtig, het is belangrijk. En dat is natuurlijk wat iedereen die zich wel eens machteloos voelt (lees: de jeugd) wil horen. Warme broodjes dus, die stripboeken en films.

4. The Avengers



The Avengers is naast veel te cool ook zo’n extreem ongeloofwaardig concept, dat er een grote knipoog nodig was om ook het niet-stripboeken-publiek aan te spreken. Al dat gehumor laat weinig ruimte over voor geneuzel als karakterontwikkeling en ook de maatschappelijke content blijft hier minimaal. Toch heeft regisseur Joss Whedon er een kleine sneer naar de oorlogspolitiek in weten te stoppen. Supergeheimagent Nick Fury (Samuel L. Jackson, bekend van Samuel L. Jackson zijn) krijgt zijn budget van een mysterieuze internationale schaduw-regering, die in ruil daarvoor wil dat hij wapens gaat maken om te verkopen en/of oorlog te kunnen voeren. Nick Fury zelf besteedt zijn tijd liever aan het creëren van duurzame energie. Hierdoor wordt hij ontslagen, want aan dat soort linkse hobby’s kleeft geen winstoogmerk. Maar is zo’n business plan wel de wereldveiligheid waard? Nee. Dus gaat iedereen vechten in de vetste actiescene ooit.

3. Iron Man



Dit is misschien nog wel de meest actuele uit het rijtje. Tony Stark is een rijke arrogante uitvinder, die het vooral heel cool vindt om vette dingen te maken en zich er niet zoveel zorgen om maakt wat daarmee gedaan wordt. Natuurlijk blijkt uiteindelijk dat zijn business partner meer met de financieën dan met de ethiek bezig is, en zijn bommen en granaten ook verkoopt aan de terroristische organisatie The Ten Rings (heeft niks met Frodo temaken). Tony besluit dan om toch maar karma-punten te gaan scoren, stopt de wapenproductie van zijn bedrijf en gaat de terroristen verslaan. Dat is allemaal leuk en aardig, maar Iron Man gaat zelfs nog een stukje verder en weigert ook Amerika zijn wapens. Hierdoor is hij uiteindelijk de enige persoon op aarde met zoveel militaire macht. Een one man Nuclear Deterrence dus, of zoals hij het zelf zegt: “I’ve succesfully privatized world peace.”

2. Hulk



Naast al het innerlijke drama, de Jeckyll en Hyde metaforen, de waarschuwing dat je je woede en gevoelens niet op moet kroppen (want dan word je groen en shit) bevat ook Hulk een stevig staaltje strenge-blikken naar de Amerikanen en hun oorlogsfetish. Deze stripverhalen komen niet voor niets allemaal uit die gezellige hippy-tijd. Jeweetwel, met de Cubacrisis en de Vietnamoorlog. Hoewel Bruce Banner probeert geneesmiddelen uit te vinden, ontdekt/wordt hij met zijn Hulkerij per ongeluk een supermachtig wapen. Dat vindt het leger tenminste, dus die zetten vervolgens alles op alles om dat uit te buiten. Dat lukt natuurlijk niet, want hoogmoed komt voor de hulkvuist in je oogkas.

1. X-Men



Ook X-Men heeft zijn origine in de jaren zestig. In dit verhaal ontstaan er mutanten, een nieuw soort mensen (met superkrachten) en een metafoor voor welke minderheid dan ook in welke maatschappij dan ook. Discriminatie en onderdrukking kunnen dan ook niet anders dan volgen. Xavier (Martin Luther King Jr. zegmaar) zet zijn zinnen op het samenbrengen van de mensen en de mutanten, maar niet alle mensen zijn daarvan gediend en sommige senatoren pleiten zelfs voor registratie van die mutanten en hun superkrachten. Ook niet alle mutanten voelen overigens iets voor die samenleving. Erik Lehnsherr is meer een Malcolm X, en bevecht het racisme met een hardere hand. Als Jood en voormalig kamp-werker komt hij uit een andere achtergrond dan Xavier, die is opgegroeid in dure scholen als Oxford.

Voor de standpunten van Xavier en Erik is beide wat te zeggen. En door de discriminatie weg te halen van bestaande minderheden en te plakken op het concept ‘mutanten’ geeft het het publiek een verse en onbevooroordeelde blik op de situatie. Dit maakt X-Men, behalve een film waarin iemand lasers uit zijn ogen kan schieten, ook een van de beste uiteenzettingen van de verschillende aspecten van groepsgedrag en discriminatie waar ik me bewust van ben. Scholen zouden aan de hand van deze reeks les moeten geven.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on De top 5 films waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten

Modderfiguren. Je ziet ze overal. In de Nederlandse politiek, in… eh… Nouja, in ieder geval in de politiek. VPRO Dorst ging op zoek naar de 5 beste films waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten, want je kunt iets beter te letterlijk interpreteren dan dat je helemaal geen link met een actualiteit weet te bedenken.

5. High Fidelity



Ik kon geen foto vinden van John Cusack in de modder, dus heb ik er een van John in de regen. Regen is immers een belangrijk ingrediënt van modder. Naast water bevat modder vaak zand of aarde. Bij voorkeur aarde. Dat is beter voor de textuur.
High Fidelity gaat over iemand die top 5 lijstjes maakt (WAT EEN TOEVAL!) en is een leuke film, maar meer wil ik er niet over kwijt, want ik ga door naar nummer 4.

4. Predator



De Predator is een alien met dreadlocks en een soort Hannibal Lecter-masker die onzichtbaar kan worden en voor de lol commandos opjaagt in de jungle. Dit is de niet-vergezochte premisse van een actiefilm met niemand minder dan de beste acteur in de geschiedenis van acteren: Arnold Schwarzenegger. Aan het einde zit Arnold onder de modder, want dat is koud dus is hij onzichtbaar voor de heat-vision van het rasta-monster.

3. Apocalypse Now



Apocalypse Now is, laten we eerlijk zijn, net als Britney Spears’ Crossroads een van de beste road movies aller tijden.

2. Seven Samurai



We konden geen kleurenfoto vinden van de personages uit Seven Samurai, omdat de wereld in 1954 nog in zwart wit was. Toch mag uit dit plaatje duidelijk worden dat menig Japans krijger in deze film ondergedompeld wordt in de zand-water suspensie.

1. Jurassic Park



De vier geboden voor het maken van awesome:

-Nacht

-Regen

-Dinosaurussen

-Jeff Goldblum (niet weergegeven op plaatje).

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on 3 zinnen columns

Supporter

Ik volg alle voorspellingen en geruchten, de line-ups, waar de tegenstanders mee komen, hoe die strijd zich uitspeelt en ik zit zoals altijd als er iets te kijken valt op de bank klaar voor de nieuwe keynote van Apple. Of er nou een nieuwe MacBook aangekondigd wordt of dat de iPhone 5 het daglicht ziet, van achter mijn iPad mis ik geen seconde. Misschien lijk ik meer op voetbalfans dan ik dacht.

Pinksteren

De Paus klaagde tijdens zijn pinksterspeech dat er niet genoeg saamhorigheid en respect op aarde is. Laat pinksteren nu net het feest van de eenheid zijn. En het feest van het ontstaan van de christelijke kerk, die in de geschiedenis zoals iedereen weet nog nooit verantwoordelijk is geweest voor narigheden.

Lawaaiorgel

Heeft de draaiorgelman zelf de muziek geschreven of het orgel gebouwd? Nee, hij heeft niet eens zelf de gaatjes in het orgelboek gestanst. Hoe is geld aan hem geven dan eigenlijk iets anders dan geld geven aan iemand die zijn iPod te hard heeft staan in de trein?

Ze is een terroriste

Luchtvaartmaatschappij JetBlue weigerde een anderhalf jaar oud meisje toegang tot een vlucht, omdat haar naam op een lijst met verdachte mensen stond. Dat ze daar op zo’n jonge leeftijd al op vermeld kan worden geeft aan dat die lijst goed up-to-date is. Het is sowieso een geruststellende gedachte dat de helden van JetBlue niet in zo’n onschuldig kinderlijk uiterlijk trappen en meteen doorhadden dat ze een peuterrorist is.

The Barack-Ness Monster

Slow-jammen met Fallon, High-fiven met Kimmel, pro-homohuwelijk, betere zorg, lagere studiekosten en nu ook nog een stand-up comedian. Maar zijn al die gevatte grappen nog wel toegankelijk voor het gewone volk en neemt het zijn alledaagse charme nog wel serieus? Als hij nog veel awesomer wordt kan het hem nog wel eens zijn presidentschap kosten.

EKO-zeurmerk

Bedoelden ze ‘vies’ toen ze zeiden ‘eerlijk’ en is dat waarom er geen suiker in biologisch snoep zit? En wie zijn toch die B.Lactis en L.Acidophilus en wat doen ze in mijn yoghurt? Is de verpakking eigenlijk wel van meergranenkarton?

Winkelvriendelijkheid

Waarom staan Jazz en Klassiek altijd met z’n tweeën apart in de cd-winkel terwijl ze totaal verschillende soorten muziek zijn? Waarschijnlijnlijk is de verdeling niet op muziek, maar op klant, want alleen jazz- en klassiekklanten zouden boos weglopen als ze Bach of Brubeck in het vak moeten zoeken waar ook Beatles en Backstreetboys staan. Waarom noemen we het klantvriendelijkheid als het de winkel is die vriendelijk is en niet de klant?

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on Moonrise Kingdom is te goed

Regisseur Wes Anderson moet kapot gemaakt worden.

Moonrise Kingdom is de nieuwe film van regisseur Wes Anderson. Als je bekend bent met zijn werk (Bottle Rocket, Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic, The Darjeeling Limited, The Fantastic Mr. Fox) heb je waarschijnlijk net als ik al jaren zitten wachten tot je er eindelijk naar toe kon. Of je had iets beters te doen. Hoe het ook zij: Moonrise Kingdom is in de bioscoop verschenen en, hoe kan het ook anders, de beste film ooit.

Moonrise Kingdom gaat over de kinderen Suzy en Sam die verliefd zijn en er samen vandoor gaan. De tijd is 1965 en de locatie het eiland New Penzance. Dat is een klein eiland met maar enkele verspreide inwoners en is schijnbaar de mooiste plek op aarde en bestaat niet. Ik ga verder niet uitgebreid op de inhoud in, want ik kan er kort over zijn:
De film is perfect.

Alles aan de film is perfect. Er is humor, actie, romantiek, eigenlijk alle ingrediënten waar avontuur van gemaakt wordt. De acteurs zijn perfect, de beelden zijn prachtig, alles is gewoon te goed. Dat vind ik dus onacceptabel.

Ik wil weten hoe Wes Anderson ermee weg kan komen filmhuisfilms te maken met zoveel stijl. Filmhuis gaat om de inhoud, toch Festen? Waarom is bij hem de stijl onderdeel van de inhoud? En waarom zijn zijn personages zo aanstekelijk en sympathiek terwijl ze zo afstandelijk en droog acteren? En ik snap niet waarom we de schattigheid en zoetheid in Wes’ films niet irritant vinden maar juist leuk. Ik snap niet waarom we dit allemaal toestaan.

Hoe kan Wes Anderson gewoon ongestraft een beetje zulke goede films maken de hele tijd? Met z’n ribfluwelen pakken die te klein zijn. Wat is zijn geheim? Waarom werkt zijn stijl zo goed en waarom hebben we hem niet ergens opgesloten en gemarteld tot hij vertelde hoe hij dit doet? Ik wil dat weten. Ik moet dit weten.

Ik snap niet dat we hem in zijn eentje een beetje perfect laten wezen. Zo’n geniale formule mag niet geheim blijven. Rembrandt en Plato hadden toch ook leerlingen? Einstein zei ook niet: “Ja, ik heb de relativiteitstheorie bedacht, maar ik houd het voor mezelf. Fok jullie.” En als hij dat wel had gedaan hadden we het van hem afgepakt en gezegd: “Oja? Fok jou, Einstein! Met je haar!”

Ik stel voor dat we samen in opstand komen en Wes Anderson dwingen om ons al zijn geheimen te vertellen. Dan kunnen we allemaal zulke vette films maken. Hij mag dit niet voor zichzelf houden, er is al genoeg ongelijkheid op Aarde.

We are the 99%.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on Anonymous: The Soul Of The Age

Anonymous is eindelijk op DVD verschenen na in enkele kleine bioscoopzalen in stilte aan de wereld voorbij te zijn gegaan.

Na 2012 (niet het jaar, maar de film, waarover je kan vinden wat je wilt, maar de wereld vernietigen heeft nog nooit zoveel geld opgebracht) liet regisseur Roland Emmerich weten klaar te zijn met rampenspektakels. Hij kickt er dan ook cold turkey van af, want Anonymous lijkt totaal niet op zijn eerdere films.

Shakespeare was maar een gewone burger, dus waarom schreef hij vanuit het perspectief van de aristocratie? Waarom konden zijn kinderen niet lezen of schrijven? Waarom is er geen werk van hem in zijn handschrift teruggevonden? Waarom heeft hij na zijn pensioen geen woord meer geschreven? Deze vraagstukken hielden Emmerich en schrijver John Orloff duidelijk al jaren bezig en in Anonymous geven ze hun visie op de periode aan het einde van Elizabeth I’s heerschappij waarin Shakespeare’s werk voor het eerst uitgevoerd werd.

“All art is political, otherwise it would just be decoration.” zegt Earl of Oxford Edward de Vere (Rhys Ifans en in de jongere versie Jamie Campbell Bower) tegen Ben Johnson, een toneelschrijver. De Vere is een echte Rennaisance Man. Hij heeft veel gereisd, veel gestudeerd, is een liefhebber van de kunsten en werkt zichzelf zelfs door theatergezelschappen en schrijvers te financieren diep de schulden in. De ideale kandidaat voor de filmmakers als potentiele schrijver van die 37 toneelstukken en 154 sonnetten die op Shakespeare’s naam staan.

Het theater was in die tijd het medium bij uitstek om een groot publiek te bereiken en De Vere begreep dit als geen ander. De stukken van Shakespeare lijken naast historische tragedies namelijk ook een politieke agenda te hebben. Waarom was Richard III in Shakespeare’s stuk een gebochelde, terwijl er geen bewijzen zijn dat de echte Richard III dat was en Robert Cecil, een belangrijk politiek figuur uit Shakespeare’s tijd, wel een bochel had? ‘Shakespeare’ lijkt enkele paralellen te trekken en zo een punt te maken over de politiek in zijn eigen tijd. Hij neemt creatieve vrijheid om zijn boodschap te versterken.

Dit is precies waar Anonymous over gaat en dit is ook precies wat Anonymous doet. Het is geen geschiedenisdocumentaire, maar een historische tragedie in het verlengde van die van Shakespeare zelf. De dramatische vertelling is voor Emmerich belangrijk, en hier en daar neemt Orloff wat historische beweegruimte om het verhaal coherenter en sterker te maken. Dit maakt de film natuurlijk veel leuker om te kijken, maar dit heeft ook een andere reden. Hierdoor is namelijk niet alleen de inhoud van Anonymous een visie op wie Shakespeare nou eigenlijk was en wat hij deed, maar ook de vorm waarin Anonymous gemaakt is. Geen academische historie, maar een tijdsbeeld zoals Shakespeare het zelf zou schrijven.

Dit alles maakt Anonymous een film waar je niet alleen elke seconde je aandacht bij moet houden, maar waarbij je dat ook wilt. Niet alleen vermaak, maar een boeiende puzzel om uit te pluizen die er bovendien prachtig uitziet en rijk is aan fantastische acteurs.

Vijf sterren.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

by ·Comments Off on UP is praktisch perfect

Ik zit nu al bijna drie kwartier te piekeren over wat ik over Up kan schrijven en ik heb nog steeds geen flauw idee. Ik kan over kleine dingen gaan zeuren waarvan ik het idee heb dat ze eventueel beter hadden gekund, er een sarcastische opmerking over maken en dan hopen dat de recensie er grappig en leesbaar door wordt, maar dat voelt als liegen. Niet dat Up perfect is, maar het is een film die je, zoals bij de tekenfilms van zaterdag ochtend toen je klein was, al zijn kleine fouten vergeeft, omdat je er weer even kind door wordt, en de ervaring weer even het enige is dat telt.

We leven in een wereld waarin de media een enorm matrix-achtig monster zijn geworden, waar we allemaal aan verbonden zijn en niet meer van kunnen ontsnappen. Het mediamonster heeft ons, alsof we Hans of Grietje zijn, opgesloten in een kooi en mest ons vet tot we knappen van de overdaad aan informatie.

Informatie is als ijzervijlsel en wij zijn magneten, het komt van alle kanten, als zand op het strand, blijft aan ons plakken en stapelt zich op totdat we zelf bollen van ijzervijlsel geworden zijn en de werkelijkheid alleen nog kunnen ervaren door onze ijzervijlsel brillen. Jezus wat een slechte metafoor. Alle nieuwe informatie die binnenkomt wordt vergeleken met wat we al weten. Niks blijft ongerelativeerd. En wij houden hiervan, want we zijn het enige dierenras dat dingen wil begrijpen, niet alleen meemaken, en hoe meer informatie we hebben, hoe meer ervaringen we tot informatie kunnen omzetten, zodat we het kunnen plaatsen in onze wereldvisie. Hierdoor blijft ons referentiekader groeien waardoor we makkelijker en makkelijker dingen kunnen herkennen.

En de nieuwe informatie speelt daar weer op in, vol postmoderne verwijzingen, subtiel en overdreven, worden films, reclames, albums, posters en tv-programmas volgestopt met herkenningspunten, zodat we, zelfs als we de helft missen, omdat we geen tijd hebben er eens goed voor te gaan zitten, begrijpen wat er aan de hand is, omdat we de conventies gecategoriseerd hebben. We zijn niet eens meer gewend aan films die niet zoals Shrek of Ice Age naar ons knipogen en onze trots op informatiebeheer strelen.

Up streelt echter recht tegen die gewennige haren in en laat ons een wereld zien die we daadwerkelijk nog nooit gezien hebben, zonder conventies, zonder postmodernisme, zonder in-jokes, maar puur en fris. En het is alsof je, na jaren filmkijken in een muffe bioscoop, ineens besluit naar buiten te lopen en daar een onaangetaste werkelijkheid treft, die helemaal op zichzelf staat, en daar genoeg aan heeft.

Geschreven in 2009 voor Vice.

by ·Comments Off on On The Way To School heeft veel werkelijkheid

Het grootste probleem dat ik met documentaires heb is dat ze over de werkelijkheid gaan. Er is al zoveel werkelijkheid in het dagelijks leven, dus als ik dan voor mijn DVD-speler neerplof is het laatste waar ik zin in heb nog meer werkelijkheid. Dan kan ik net zo goed uit het raam kijken (is ook een groter scherm dan m’n TV). Deze film lag me dan ook al de hele week aan te grijnzen met een air van onvermijdelijkheid voordat ik, een paar uur voor m’n deadline, eindelijk de seal van het hoesje trok. Begrijp me niet verkeerd, On The Way To School is niet perse een slechte film, maar het is wel heel erg veel documentaire, met allemaal werkelijkheid en zo.

Schijnbaar moeten nieuw afgestudeerde Turkse leraren eerst een paar jaar in de middeleeuwen aan Koerdische kids lesgeven, want dat is wat er in deze film aan de hand is. Er is geen stromend water in het dorp waar Emre, de hoofdpersoon van de film, gedropt wordt, maar wel soms een beetje elektriciteit. Genoeg om de stoffigste helft van je tapijt te zuigen bijvoorbeeld. De Koerdische kinderen in het dorpje spreken geen woord Turks, ze gaan immers alleen maar om met een kudde schapen en die spreken niet zo veel Turks.

Emre komt, gewapend met de Turkse vlag en enkele rijmpjes over Atatürk, de school binnen en gaat een jaar lang ploeteren om de boerenpeuters de Turkse equivalenten van woorden als ‘chocola’ en ‘peterselie’ bij te brengen. Wanneer ze die klanken eindelijk over hun tong krijgen blijkt dat ze verder geen flauw idee hebben wat chocola is, want in die regionen kauwen ze bij gebrek aan beter op zand.

Ze doen hun best en ze leren ook vrij snel, zeker vergeleken bij die arrogante koters die we in Nederland rond hebben lopen. maar als hun leraar ze aan het eind van het jaar vraagt of ze willen onthouden wat ze geleerd hebben, kijken ze hem aan alsof hij een abstract Japans ballet heeft uitgevoerd terwijl hij blauwe verf uitspuugt. Helaas voert hij dat ballet echter niet uit, want dat was een leuk einde geweest voor de verder saaie docu, die niet veel meer weet te zeggen dan ‘kinderen zijn schattig’ en ‘Koerden wonen in Turkije’. Maar, vergeef me mijn arrogantie, dat wist ik al. Ik leef zelf namelijk ook in de werkelijkheid.

Geschreven in 2009 voor Vice

by ·Comments Off on Requiem

Manette is overleden. Ze heeft de afgelopen tien jaar gevochten met dementie, voor zover het mogelijk is daarmee te vechten. Aan het einde was er niet veel meer van haar over. Mijn afscheid was dus ook al jaren terug genomen en de begrafenis kwam eigenlijk een beetje telaat. Zoals toen ze een paar jaar terug ineens besloten nog een Indiana Jones te maken. De begrafenis had dan ook een hoog ‘blij voor haar’ gehalte, en gold meer als catharsis dan verlies.

Ze heette eigenlijk Netty, maar ze was Manette. De ma van de familie. Ik ben doorgaans niet zo’n familiemens, of gezelschapsmens van welke soort dan ook, dus het was een rare gelegenheid voor een reunie. De deftige catholieke plechtigheid rijmde maar moeilijk met de gezellige anekdotes en sloot daardoor misschien wel naadloos aan bij wie zij was en uit welke tijd ze kwam.

Ik was waarschijnlijk 17 toen ik voor het laatst een gesprek met haar heb kunnen voeren, maar we speelden eigenlijk vooral spelletjes. Niets origineels dus. Haar zicht was al te slecht geworden om te zien wat ze aan het doen was, dus altijd het grootste fiche op het kleinste vakje en altijd was dan toch de bank weer blut.

De roulette-doos hangt nu van vergeeld plakband aan elkaar, de fiches zitten in boterhamzakjes en het schuifstokje is in 3 stukken gebroken. Aan het einde was er niet veel meer van haar over.

“Hè toch.” zou Manette gezegd hebben.

by ·Comments Off on VPRO Sollicitatiemail

Beste VPRO Dorst,

Bij deze wil ik graag reageren op jullie oproep voor de nieuwe tien-koppige redactie van Dorst.

Jullie krijgen vast honderden goed geformuleerde, zelfverzekerde en sterke sollicitatiemailtjes binnen hierover, dus ik dacht dat ik als ik een goed mailtje schrijf misschien verloren ga in de massa. Daarom ga ik proberen de allerslechtste sollicitatiemail ooit te schrijven. Hier gaat ‘ie dan:

Beste Jullie,

Ik kijk nooit op Dorst en had er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar ben heel arm en heb geld nodig, want er is geen werk voor iemand in mijn vakgebied (filmpjes maken ofzo), dus toen ik hoorde van deze vacature ben ik er meteen op afgestapt, maar niet echt gestapt, want het is internet, dus daar stap je niet. Ik bedoel dus dat ik een mailtje ging sturen.

Ik ben net klaar met mijn studie Audiovisual Media of hoe het ook heet en nu is er dus geen werk voor me, omdat ik eigenlijk helemaal niet goed ben in wat ik doe. Ze willen me dan ook nergens meer hebben, dus ik dacht dan maak ik bij Dorst nog wel kans. HAHA grapje.

Ik heb al een beetje filmpjes gemaakt voor televisie vorig jaar ofzo geloof ik toen ik met Tim den Besten Tweeduizendseks maakte voor de Tros ofzo. Dat heette volgens mij ook Dorst, bedenk ik me nu. Hmm, misschien was het dan toch de AVRO.
Daarna hebben we ook Holland’s Next Talkshow gemaakt, voor dezelfde omroep, want waarschijnlijk konden ze niemand anders vinden. Eerder hadden we al de internetfilmpjes van De Nieuwsfabriek gemaakt, maar die zijn alleen maar op internet te vinden, en wie kijkt er nou op internet? HAHA. Dat was ook een grapje hoor, omdat Dorst ook op internet is. Maar iedere grap heeft een kern van waarheid.

Verder heb ik voor TED ook artikelen geschreven (TED was dat van de nieuwsfabriek dus. beetje onduidelijk, maarja), maar die zijn allemaal offline nu, waarschijnlijk omdat ze slecht geschreven waren. En datzelfde heb ik ook gedaan voor Vice, maar dat waren alleen filmrecensies, want daar kon ik minder schade aanrichten. Natuurlijk heb ik ook een blog en een twitter account, maar die update ik nooit want het heeft toch allemaal geen zin. Mocht je het alsnog willen lezen omdat jullie je vervelen kan je het allemaal vinden op mijn lelijke homepage.

Even denken of ik nog iets vergeten ben. Nee, volgens mij was dit het ofzo.

Vriendelijke grOJA, ik weet al nog iets!

Ik heb ook video-clips gemaakt, maar die zijn nooit op mtv geweest, dus dan telt het eigenlijk niet en ik heb de afgelopen drie jaar veel te veel tijd gestopt in het maken van een ridderfilm. Alsof jullie daarin geinteresseerd zijn. Niet dus.
Verder wil ik ook nog wel eens tekeningen of foto’s maken. Maar die zijn allemaal slecht hoor, kijk maar op m’n onoverzichtelijke 13-in-een-dozijn-site, of hier op flickr.

Nou, ik hoor het wel, maar waarschijnlijk niet,

Tabee,

Thijs Meuwese

by ·Comments Off on Films die iedereen vet vindt behalve ik

Knocked Up en andere Apatow films

Kutscenario’s met leuke acteurs

Avatar

Ok, eigenlijk is dit best wel vet. Maar vergeleken bij Cameron’s meeste scenario’s zijn er weinig vette personages en veel stomme one-liners. Ook zien de Na’vi er lelijk uit. Al die dieren zijn wel vet. En die robots en shit. Langere cut is al beter. Maar de echte pareltjes zitten in de scenes die zelfs uit de lange versie geknipt zijn.

2001: A Space Odyssey

Dit is eigenlijk ook heel stoer. Sowieso de enige Kubrick die visueel mooi is. Jammer alleen van dat pretentieuze laatste eeuw* van de film.

*het leek een eeuw iig. In werkelijkheid misschien zo’n 20 minuten.

Toy Story 1, 2 & 3

Geef mij maar Small Soldiers, want deze poppetjes boeien me echt nul.

Vertigo

Birds, North by Northwest. Hitchcock is best wel een baas. Maar is dit is een complete puinhoop.

Burn After Reading

STOM.

The Godfather

Kutgangsters. En wat is de deal met die Marlon Brando. Die ziet er uit als een soort Bill Murray, maar met eyeliner ipv talent.

The Sixth Sense

Stomme twist. Verder is er niet echt iets.

A Clockwork Orange

LELIJKE BELICHTING OMG.

Trainspotting

Als drugs zo slecht en kut zijn, gebruik het dan niet.

Scarface

B-film. Maar niet op de goede manier.

The Lion King

Bambi in Afrika. En Bambi is ook al stom.

The Departed

Slaapverwekkende remake van het geniale chinese origineel Infernal Affairs.

La Vita E Bella

Na uren stomme scenes begint eindelijk het ‘leuke’ stuk in het kamp, maar die grap wordt ook snel oud.

The Green Mile

Iets met een neger en een muis en een gast die niet kan pissen or whatever.

American Beauty

Meh.

by ·Comments Off on Films die iedereen haat behalve ik

Charlie’s Angels

Full Throttle is misschien nog wel vetter.

The Mummy

Beter dan Temple of Doom.

Wild Wild West

Ja, dus?

Godzilla

Led Zeppelin liet er zelfs z’n nummer voor samplen, dan MOET het wel vet zijn.

Planet of the Apes

Beter dan het origineel. Cool nieuw verhaal, alles.

Die Hard 4.0

Beter dan 2 en 3. By far.

The 13th Warrior

Bazenvikingen.

The Matrix: Reloaded & Revolutions

Als je dit als 1 film ziet, met 1 spanningsboog en 1 verhaal, zoals het bedoelt is dus eigenlijk, dan is het gewoon hardstikke prima, ergo vet.

Signs

“Maar als ze niet tegen water kunnen, waarom komen ze dan op aarde?” Omdat deze film fucking vet is, daarom.

Land/Diary/Survival of the Dead

Romero is de enige dude die er nog steeds in slaagt het klassieke zombiefilmconcept elke keer weer in te zetten om kritiek te leveren op een andere maatschappelijke issue. Maarja, haters gonna hate.

Valkyrie

Ze spreken in Gladiator toch ook geen latijn? Stop whining.

Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest & At World’s End

Eigenlijk werden die eerste drie films alleen maar beter de hele tijd. Waarschijnlijk de enige echt succesvolle films waarin alle hoofdpersonages elkaar non stop verraden en naaien. (PS: beste CG karakter ooit. Fuck Avatar.)

Constantine

Supervette katholieke-mythologie-horror-noir-shit. Eigenlijk is alles hieraan het vetste ooit.

Star Wars Episode I, II & III

Het acteren en de dialogen zijn nog net zo kut. Verder is eigenlijk alles beter.

HULK

Keiharde-tragedie-met-comic-book-actie-baas-heid.

Transformers, Transformers: Revenge of the Fallen & Transformers: Dark of the Moon

“Ik ging naar Transformers maar het was niet Magnolia!” Nee, dat is waar… SHUT UP!

by ·Comments Off on Alles Wat Ik Zag Uit 2010 (op de dingen die ik vergeten ben na)

Welkom bij ‘Alles Wat Ik Zag Uit 2010 (op de dingen die ik vergeten ben na)’. Ongeveer van slechtst naar best:

36. Knight and Day

Kom op, Tom… What the fuck…

35. Due Date

Als zelfs zij deze film niet leuker kunnen maken is er echt iets mis.

34. The Men Who Stare At Goats

Geen slechte film eigenlijk, maar wel vergeleken met z’n potentie.

33. Toy Story 3

Sorry guys, ik snap dat het geen slechte film is, maar die poppetjes kunnen mij gewoon niet boeien ofzo. TEAM SMALL SOLDIERS!

32. The Other Guys

Wat is dat toch met al die comedies die gefilmd worden alsof het serieuze films zijn? Dan raak ik helemaal in de war tijdens het kijken.

31. Sint

Superslecht. Supervet.

30. The Expendables

Allemaal oude mannen die op elkaar schieten? Prima.

29. The Last Airbender

Intens matig, maar wat een vette special effects.

28. The A-Team

Wat de serie probeerde te zijn.

27. The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader

Narnia is heeft nu al drie middelmatige films afgeleverd, dus ik heb geen idee waarom ik ze toch zo leuk blijf vinden.

26. Prince of Persia: The Sands of Time

Ik moest tijdens de film steeds lachen als ik me weer realiseerde dat het Jake Gyllenhaal was.

25. The Imaginarium Of Doctor Parnassus

Gilliam, dude, focus! Waarom zijn al je films zo’n rommeltje?

24. Repo Men

I, Clockwork.

23. The Book Of Eli

Ik snap niet waarom Denzel rollen aangeboden krijgt. Verder helemaal prima, dit.

22. Robin Hood

Net zo matig en awesome als Kingdom of Heaven.

21. The Twilight Saga: Eclipse

Dakota is een bad-ass.

20. Shutter Island

Eerste Scorsese die mij boeit.

19. Alice In Wonderland

‘T is geen Beetlejuice, maar het zit er wel vet uit.

18. The Joneses

Toffe Truman Show in reverse. Waarom zien we Duchovny toch zo weinig?

17. The Runaways

Ok, Dakota is hier misschien iets te bad-ass…

16. Zombieland

Eisenberg is toch eigenlijk altijd een beetje de poor-man’s Michael Cera.

15. The Social Network

Wat een goede film voor zo’n intens ongeschikt-voor-film verhaal.

14. Dinner for Schmucks

HAHAHA.

13. The Lovely Bones

It’s a fashion risk, Peter Jackson, but I liked it.

12. Up in the Air

Beter dan Juno, maar daardoor ook minder fun.

11. The American

Waarom haat iedereen dit? Het is supervet.

10. Sherlock Holmes

Robert Downey Jr. is ongezond awesome.

9. Iron Man 2

Robert Downey Jr. is ongezond awesome.

8. The Hurt Locker

Cameron werd hier toch wel even keihard door zijn ex verslagen.

7. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

Emma Watson wordt echt met het uur mooier.

6. The Fantastic Mr. Fox

WES. ANDERSON.

5. Scott Pilgrim vs. The World

MICHAEL CERA.

4. Kick-ass

HIT GIRL.

3. El Secreto De Sus Ojos

Wow, deze had ik niet zien aankomen…

2. Inception

Tja.

1. Where The Wild Things Are

Kinderen: The Movie

by ·Comments Off on De Top 20 Animatiefilms.

21. De film die de lijst net niet haalde: Antz

De beste Woody Allen film niet door Woody Allen.

20. A Scanner Darkly

Rotoscopen is animeren, toch?

19. Aladdin

Hoewel dit beat voor beat de Disney formule volgt ontstijgt dit, door goede muziek, animatie en setting, toch de massa.

18. Shrek

De matige sequels doen ons bijna vergeten dat toen dit eerste deel uit kwam iedereen nog dacht dat Dreamworks een tweede Pixar was.

17. Grave of the Fireflies

De donkerste kant van oorlog ooit in een film vastgelegd.

16. Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit

Ondanks de korte speelduur van deze film als gevolg van hoe moeilijk het is om claymation te maken hebben de meeste comedy-series meerdere seizoenen nodig om zoveel grappen en verwijzingen te maken als deze film bevat.

15. Waking Life

Die andere van Linklater.

14. Coraline

Het toppunt van stop-motion. Kijk de aftiteling af voor een glimps van hoeveel werk zelfs de simpelste shots zijn.

13. Princess Mononoke

De enige niet-kinderfilm van Miyazaki.

12. The Spongebob Squarepants Movie

The Goofy Goober Rock.

11. Cowboy Bebop: Knocking on Heavens Door

Nog vetter dan de serie. Een van de weinige getekende animatiefilms die gebruik maakt van lenzen (wide angle, tele) in de tekeningen.

10. The Fantastic Mr. Fox

Wes Anderson’s perfectionistische filmstijl sluit naadloos aan bij de controleerbaarheid van stop-motion animatie en Roald Dahl’s bizarre fantasie.

9. Ghost in the Shell

Via The Matrix was dit de inspiratie voor actie-cinema van de laatste 10 jaar. Er schijnt nu een life-action remake aan te komen… Hmja…

8. Mulan

Stiekem toch wel een van de beste epische-oorlogsdrama’s ooit gemaakt, niet?

7. South Park: Bigger, Longer & Uncut

Het is ongeloofwaardig dat een film zo vuil zoveel heerlijke maatschappelijke kritiek kan bevatten.

6. Up

Het is bevrijdend om je te realiseren dat in een tijd waar humor schijnbaar gelijk staat aan ‘hey, dat herken ik uit een andere film, wat grappig!’ nog een 100% origineel product gemaakt kan worden, dat geen seconde post-modernisme bevat.

5. Monsters, Inc.

Ik vind het een verschrikkelijk idee dat Pixar door gaat met sequels maken, terwijl juist zij zo begaan zijn in de kunst van ‘iets nieuws bedenken’.

4. The Nightmare Before Christmas

Hoewel Tim Burton’s invloed niet te negeren valt, ben ik toch vooral onder de indruk van wat Selick en Elfman hier gedaan hebben.

3. Spirited Away

Wat Ghibli ook gaat maken in de toekomst, dit blijft hun Citizen Kane.

2. Akira

Japanners weten hun atoombommentrauma’s en amerika-haat altijd in zulk mooi cadeaupapier te verpakken.

1. The Incredibles

Flawless.

Ok, nu moet ik weer aan het werk.

by ·Comments Off on De A-listers zijn verleden tijd: Een te lange uiteenzetting van de toekomst van Hollywood volgens mijzelf

Tom Cruise, Brad Pitt, Julia Roberts. De grote sterren uit de jaren 90. De lui die op star power alone een zaal vol kregen, ookal was de film Legends of the Fall (om maar iets te noemen). Ze zijn er allen nog, en maken waarschijnlijk betere films dan toen (ik blijf een fel verdediger van Valkyrie), maar hun statussen zijn veranderd. Tegenwoordig kunnen ze gemakkelijk hun box office verliezen aan weirdo’s als Robert Downey Jr. en Seth Rogen. De A-listers van tegenwoordig zijn geen acteurs meer. Het zijn Marvel Comics, Apatow, Jim Cameron en The Twilight Saga.
Daarnaast worden ze oud. Zo oud zelfs, dat hun vasthouden aan A-list rollen bijna Sean-Connery-Achtig genant wordt. Hoe ziet het filmlandschap er de komende jaren uit? Weet ik veel. Hoe wil ik dat het eruit ziet? Zo:

Megan Fox

Hoewel ik haar nog geen Sophie’s Choice heb zien neerzetten heeft deze chick talent achter d’r tieten. Sorry. Behalve een ongezonde dosis screenpresence, heeft ze stiekem meer acting chops dan haar rollen toelaten. Ik ben dan ook benieuwd naar Passion Play, waar ze samen met Mickey Rourke en Bill Murray een freakshow gaat vullen.
Waarom ze cool is: Transformers. Beide.
Wat ik wil zien: Witchblade.

Joseph Gordon-Levitt

Brick mensen. Brick. Deze kerel lijkt op Heath Ledger, maar is 3 keer de acteur, gooit hoge ogen met zijn kunst-community-internet-project HitRECord en trekt de aandacht van alle hotshots van Hollywood (lees: Nolan).
Waarom hij cool is: Brick. Mysterious Skin. The Lookout.
Wat ik wil zien: Een heist-film van Chris Nolan over dromen.

Dakota Fanning

Het is nog maar een paar jaar geleden dat ze een freaky alien meisje speelde in Taken en het nieuwe kindje van Amblin Entertainment was en dat we allemaal dachten dat ze on route to Macaulay was.
Nou niet dus. Want in Push en die Twilight glitter-feestjes is ze supercool, en met The Runaways bewijst ze zich akelig volwassen.
Waarom ze cool is: Push. The Runaways.
Wat ik wil zien: Push 2. Pusher?

Ellen Page

Met het bizarre succes van Juno beweest deze miniscule tomboy met zeurstem maar weer dat alle conventies van Hollywood leugens zijn. Want ze mag er dan anders uit zien dan Julia Roberts en Cameron Diaz, ze heeft de laatste jaren wel meer succes. Zoveel zelfs, en met zulke vette films, dat ze mijn favoriete persoon op aarde is geworden. (Sorry mam.)
Waarom ze cool is: The Tracey Fragments. Hard Candy. Juno. Whip it.
Wat ik wil zien: X-Men 4.

Michael Cera

De ultieme beta-male. Wordt echt helemaal tijd dat hij ophoudt met teren op dat karaktertje dat hem bekend maakte, want anders is het gedaan. Gelukkig is daar Youth In Revolt, die net op tijd bewijst dat Michael Cera stiekem alles kan. Kom maar op, Scott Pilgrim.
Waarom hij cool is: Eigenlijk alles, maar deze kennen jullie misschien niet, maar dat zou wel moeten: Clark and Michael.
Wat ik wil zien: Hem als enge serial killer. The Riddler in Nolan’s Batman 3? Ja.

Shia Labeouf

Kijk. Ik vond Indiana Jones 4 vet. Dat helpt. Maar dit manneke heeft screenpresence uit alle poriën lopen, en kan alle soorten karakters aan (Eagle Eye, mensen, Eagle Eye). Ik zeg: “Yes yes yes yes!”
Waarom hij cool is: Transformers. Beide. Eagle Eye.
Wat ik wil zien: Film Noir Sci Fi Thriller Shit. Met hem.

Anton Yelchin

Net als bij Dakota viel hij me als eerste op in Taken, toen hij nog een wee boy was. Toen een tijdje niks van hem vernomen, tot hij opdook met acteerprestaties van ver boven zijn leeftijdscategorie in het ondergewaardeerde House of D (written and directed by Fox Mulder). Daarna ging het los en afgelopen jaar speelde hij zelfs Bale en Jake Sully van het doek in Terminator 4.
Waarom hij cool is: House of D. Charlie Bartlett. Terminator: Salvation. Star Trek.
Wat ik wil zien: Terminator 5. Star Trek 2. En vooral niet hem als Harry Osborn in de Spider-man reboot, want ik wil die reboot niet, en Yelchin is er te cool voor.

Chris Evans

Wat? Kom op. Deze gast is supercool. Als hij ophoudt met zijn shirt uittrekken tijdens photoshoots. En daarna ophoudt met al die photoshoots kan hij zo de nieuwe Brad Pitt worden. In zijn serieuze rollen speelt hij z’n pretty boy imago compleet van tafel en aan screenpresence heeft hij bucket-loads. Besides, hij wordt Captain America in Captain America en Joss Whedon’s The Avengers, dus wen maar aan hem.
Waarom hij cool is: Fantastic Four (matige films, maar hij rockt ze wel). Push. Sunshine.
Wat ik wil zien: Pusher. Captain America. The Avengers.

Kat Dennings

Dit blog ding begint nu al zo lang te worden dat ik eigenlijk geen zin meer heb om dingen te typen. Ook Kat Dennings is cool. En haar twitter is grappig.
Shut up.
Waarom ze cool is: Charlie Bartlett. Nick & Norah’s Infinite Playlist. Defendor.
Wat ik wil zien: Ze schijnt te willen regisseren. Dat. En Thor, want daar zit ze in. Samen met Natalie te-established-voor-deze-lijst Portman.

Saoirse Ronan

Altijd leuk als er iemand Hollywood binnen probeert te dringen met een onuitspreekbare naam. (M Night hoe?) Als ik me niet vergis spreek je haar naam uit als [Zestien En Een Oscar Nom, Spreek Dat Maar Eens Uit Roo-nan]. Jammer dat PJ’s laatste niet aansloeg, anders was ze nu de heetste naam in town.
Waarom ze cool is: City of Ember. The Lovely Bones.
Wat ik wil zien: Een film waar ze haar bizar-extreme ierse accent wel mag laten horen. Een soort Leon met haar en Colin Farrell.

Jonah Hill

Niet dan?
Waarom hij cool is: Superbad.
Wat ik wil zien: Minder Apatow.

Goed, ‘t is leuk geweest.

Zeg het maar: Wie ben ik vergeten en wie had ik niet mogen noemen en waarom?

by ·Comments Off on Dan Ook Maar De 12,5 Beste Series Ooit Op Dit Moment Nu (Kan Veranderen)

12,5. Gilmore Girls (omdat alleen de eerste 2 of 3 seizoenen tof zijn geldt het als een halve)

“People are particularly stupid today. I can’t talk to anymore of them.”

12. Thunderbirds

“F.A.B.”

11. Black Books

“I’m a quitter. I come from a long line of quitters. It’s amazing I’m here at all.”

10. Samurai Jack

“Long ago in a distant land, I Aku, the shapeshifting master of darkness, unleashed an unspeakable evil. But a foolish Samurai warrior wielding a magic sword stept forth to oppose me. Before the final blow was struck I threw open a portal in time and flung him into the future where my evil is law. Now the fool seeks to return to the past, and undo the future that is Aku.”

9. Cowboy Bebop

“Looks like my good karma is finaly paying of.”

8. Firefly

“The next time you decide to stab me in the back, have the guts to do it to my face.”

7. Spaced

“You can’t dangle the bogus carrot of possible reconciliation in front of me whilst riding some other donkey.”

6. Monty Python’s Flying Circus

“And now for something completely different.”

5. X-Men

“Magnus, your violence will solve nothing. We must use our special gifts to bring peace to mankind.”

4. Spider-man

“Mary-jane!”

3. Arrested Development

“I don’t know what that means and I won’t respond to it.”

2. The X-files

“A lie, Mr. Mulder, is most convincingly hidden between two truths.”

1. The Office

“If you want the rainbow, you’ve got to put up with the rain. You know which philosopher said that? Dolly Parton. And people say she was just a big pair of tits.”

by ·Comments Off on Dit Vind Ik De 25 Beste Films Ooit Op Dit Moment Nu (Kan Veranderen)

25. Ghost Busters

“I’m terrified beyond the capacity for rational speech.”

24. The Killer

23. Once Upon A Time In The West

“I saw three of these dusters a short time ago, they were waiting for a train. Inside the dusters there were three men. Inside the men there were three bullets.”

22. The Blues Brothers

“You want out of the parking lot? Okay.”

21. Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

“You’d know all about the madness within, wouldn’t you, Remus?”

20. Seven Samurai

19. Hulk

“You want my anger? You want it? Take it! Take it all!”

18. Aliens

“God damn it, that’s not all! Because if one of those things gets down here then that will be all. Then all this shit you think is so important, you can just kiss all that goodbye!”

17. Magnolia

“Motherfucker. Who the fuck are you? Who the fuck do you think you are? I come in here, you don’t know me, you don’t know who I am, what my life is. You have the balls, the indecency to ask me a question about my life? Fuck you too. Don’t call me ‘lady’. I come in here, I give these things to you, you check, you make phone calls, look suspicious, ask questions. I’m sick. I have sickness all around me and you fucking ask me about my life? “What’s wrong?” Have you seen death in your bed? In your house? Where’s your fucking decency? And then I’m asked fucking questions: “What’s wrong?” You suck my dick, that’s whats wrong. And you, you fucking call me ‘lady’? Shame on you. Shame on you. Shame on both of you.”

16. Old Boy

“Smile and the world smiles with you. Cry and you’ll cry alone.”

15. Annie Hall

“They didn’t want me in the army. I was 4-P. In the event of war I was a hostage.”

14. Jesus Christ Superstar

“My mind is clear now, at last I can see all to well we’re we’ll soon all will be.”

13. Children of Men

“I haven’t the faintest idea, but this stork is quite tasty, isn’t it?”

12. Casablanca

“You’ll regret it. Maybe not tomorrow, but soon, and for the rest of your life.”

11. Crouching Tiger Hidden Dragon

10. Jurassic Park

“Clever girl.”

9. Akira

“Enough! Open your eyes and look at the big picture! You’re all puppets of corrupt politicians and capitalists, don’t you understand? It’s utterly pointless to fight each other!”

8. Constantine

“You’re going to die because you’ve smoked thirty cigarettes a day since you were fifteen, and you’re going to go to hell because of the life you took. You’re fucked.”

7. Lost in Translation

“The more you know who you are and what you want, the less you let things upset you.”

6. X-Men

“We are the future, Charles, not them. They no longer matter.”

5. Buffalo 66

“You know why they call you Goon? ‘Cause you’re retarded. And you’re ugly. You’re an ugly retard. And they call you Goon because you’re ugly and retarded. You’ll always be Goon.”

4. The Incredibles

“They keep inventing new ways to celebrate mediocrity, but when someone’s genuinely exceptional…”

3. The Matrix

“Do you think that’s air, you’re breathing?”

2. Terminator 2: Judgement Day

“Have you seen this boy?”

1. The Lord of the Rings

“I would have gone with you to the end. Into the very fires of Mordor.”

by ·Comments Off on Martyrs

Bij het schrijven van een recensie is het altijd makkelijk als de film heel goed, of heel slecht is. Dan wil men nog wel eens met termen als ‘achtbaanrit voor je zintuigen’ of ‘als de film mijn kots waardig was zou ik er overheen gekotst hebben’ smijten dat het een lieve lust is.
Martyrs is de laatste zwaar deprimerende thriller uit de Franse filmbakkerij (waarom zijn het toch altijd de Franse of Waalse filmmakers die nare depressieve films maken? Of ben ik de enige die niet geniet van z’n popcorn bij de ellenlange grafische verkrachtingscenes uit Irreversible of Cinq Fois Deux?).
Om mij het recenseren makkelijk te maken heeft Pascal Laugier, die de film niet alleen regisseerde maar ook van script voorzag, besloten het geheel in tweeën te delen. Één deel heel goed en één deel heel slecht. De eerste helft heeft mij de lastige taak opgelegd mijn knieeën, die niet ophielden met bibberen van de angst, te kalmeren. De film kruipt in je, doet je gefascineerd gillen en beven en knoopt vervolgens een strop van je dunne darm en hangt zichzelf op. De tweede helft begint namelijk met de plotseling introductie van een nieuw personage dat je precies komt vertellen wat er in de rest van de film gaat gebeuren. Tja. Vervolgens zit je verveeld en met zo nu en dan de verbale uitlating van een “Pfff” of “Tsss” te wachten tot het voorspelde eindshot van de hoofdpersoon (een close-up van d’r ogen) voorbij komt.
Mijn tip: zet de film uit wanneer Anna in de kelder van het huis afdaalt. Dan heb je een spannende film van ruim een uur, met de beste cliffhanger ooit.
En ja: Één van de hoofdpersonages heet Anna en de film speelt zich af in een huis. Dat je het vast weet.

by ·Comments Off on Je Toekomst Is Kut: Nicholas Cage Is Je Toekomst

Next gaat, in het kort, over een man die zijn eigen toekomst kan voorspellen. Als ik dat ook zou kunnen, zou ik al van tevoren besloten hebben deze film niet te kijken. Maar door in mijn toekomst te kijken en te zien dat ik de film niet zou moeten kijken, zou ik hem dan automatisch toch al gezien hebben. Dus door erover na te denken of ik de film ga kijken, zie ik hem onvermijdelijk, dus kan ik er niet aan ontsnappen of ik het nou wil of niet. Zelfs als ik Next niet echt zou kijken, zou ik hem zien. Wat ik ook zou doen, Next zou in mijn nabije toekomst liggen. En dat is kut.


Next is namelijk geregisseerd door Lee Tamahori, bekend van diepgravende sociale arthouse dramas als XXX: State of the Union. Dat is, inderdaad, die XXX film waar Vin Diesel zich te goed voor vond en die bekend is onder andere meer intellectueel verantwoorde titels als XXX2 en Cold Circle & Intersection.
En van die laatste snap ik sowieso niet wat er mee bedoeld wordt. Een kruispunt op Antartica waarschijnlijk. Best handig.
Terug naar Next. Nicholas Cage speelt een man die… Wat is er toch aan de hand met zijn haar? Het is alsof ze hem soort van jong en hip willen laten lijken, op de manier waarop mensen in de jaren zeventig nog wel eens jong en hip waren. Maar zijn hangwangen en terugtrekkende haarlijn helpen daar niet bij. In andere cinematische hoogstandjes waar deze Hoer van Hollywood zich voor heeft laten gebruiken (Knowing, Bangkok Dangerous, National Treasure (1 en 2) en Ghost Rider) zit het ook precies hetzelfde.
Het kapsel van Nicholas Cage wordt in de film bijgestaan door Julianne Moore, die na haar optreden in Magnolia schijnbaar genoegen neemt met rollen als Scully-wannabe FBI-agentes on crack, speelt een Scully-wannabe FBI-agente on crack.
Ook is er Jessica Biel die ook in deze film net niet genoeg op Scarlett Johansson lijkt om haar aanwezigheid te tolereren. Haar borsten zijn echter groot genoeg in beeld om Nicholas Cage geboeid te houden.
Uiteindelijk gaan ze allemaal naar een gebouw toe, waar ze op elkaar schieten, en dan blijkt alles een droom te zijn die Nicholas Cage in het begin van de film had, dus doet hij kleren aan die hij eigenlijk pas later in de film kocht en gaat hij op pad om de wereld te redden maar voor hij dat doet is het opeens afgelopen. Niet dat het erg is dat de film geen einde heeft, want zelfs zonder toekomstvoorspellende gave kunnen we allemaal wel bedenken hoe dat afloopt.

by ·Comments Off on ‘DE JONGEN DIE LEEFDE’ DOOD

LONDEN – Harry Potter (28), wereldberoemde tovernaar, is gisteren dood aangetroffen in een bezemkast onder de trap van een luxe eensgezinswoning in een suburb van Londen. Het nieuws over de dood van deze immens populaire jonge tovenaar verspreidde zich de afgelopen uren zo bovenmatig snel over zowel de tovenaars- als de echte wereld, dat veel mensen het het met een wild gerucht verwarden. “Waarheden,” Zo meldt praatdeskundige en professor van nieuwsmedia Albert Y. Adda, “komen vrijwel nooit zo snel aan het licht. Dit nieuws had alle lichtsnelheid overstijgende karakteristieken van een roddel.” Maar een roddel was het niet, zo beaamden de vele lijkschouwers die door C.S.I. London op de zaak gezet waren, want het lichaam dat een nog amper van de schok bekomen huisvrouw een dag geleden in haar bezemkast vond, behoorde toch echt Harry Potter toe. Meer na de break.

Break.

“Het was een rustige dag, zoals elke dag. Mijn man was op kantoor ziet u, dat doet hij elke dag. Dus ik was aan het schoonmaken, zodat hij niet boos hoefde te worden als hij thuis kwam. Hij repareert altijd zelf wat hij kapot slaat hoor, maar in een self-help cursus die ik met vriendinnen doe hebben we geleerd preventief te denken,” Terwijl ze een langzame zucht probeert te vermommen als alledaags ademhalen kijkt ze naar de deur van haar bezemkast, “Ik deed de deur open, want in die kast bewaar ik m’n bezems. Ik deed de deur open en daar lag hij.”
Naakt, zo gaven woordvoerders van de ster pas later toe. Hoe het jonge idool precies in de bezemkast beland is is nog niet bekend, noch hoe hij vervolgens is overleden. “Het was,” zo uitte de manager van zijn betraande weduwe Ginny, “Bij zijn naasten al een tijd bekend dat hij experimenteerde met het foute soort magie. Hij brouwde geestverruimende drankjes die hij in Chocolate Frogs injecteerde. Zo kreeg hij ze ongemerkt langs de douane van het Ministry of Magic. Dit leverde hem een verslaving op waardoor hij onvoorzichtig werd, het ministerie ontdekte zijn illegale zaken en stuurde hem een maand naar Azkaban. Dat was een donkere tijd voor Harry. Na het uitkomen van het laatste boek over zijn leven werd de hype wat minder, en kwam hij ook geestelijk wat meer tot rust, echter bij de release van alweer de zesde film stonden rijen fans wederom voor zijn huis te gillen en vergreep hij zich opnieuw aan zijn verslavende Chocolate Frogs. Nadat zijn naasten hem een laatste maal getracht hadden hier vanaf te helpen door op hem in te praten is hij de toverwereld uitgevlucht en heeft hij enkele dagen door de straten van het echte Londen gezworven.”
Wat er precies daarna gebeurd is weet niemand, maar terwijl de patholoog-anatoom in leiding van het onderzoek wacht op de zogenaamde ‘Tox Reports’ wordt er druk gespeculeert. De Story en De Telegraaf meldden deze ochtend dat Harry Potter vermoord zou zijn door Cho Chang, zijn ex, boos omdat hij allimentatie weigerde te betalen voor de vier zoons die hij bij haar verwekt zou hebben. Het NRC schreef echter dat het mogelijk zelfmoord betrof, met als voornaamste reden zijn verdriet dat zijn intellectueel erfgoed via kinderboeken en Hollywood films tegen zijn wil voer voor het plebs geworden zou zijn. Het Parool en De Volkskrant zetten echter hun kanttekeningen bij beide statements, maar melden daardoor uiteindelijk helemaal niks.
Harry Potter’s eigen woordvoerder opperde dat hij uit sentimentele redenen de bezemkast van het nietsvermoedende huis had opgezocht.
Warner Brothers, distributeur van de Hollywood films in kwestie, liet kort geleden weten de verfilming van het zevende boek in twee delen uit te brengen, “maar niet vanwege geld, hoor”, meldde nu het incident enkel: “De 160 miljoen dollar die de kaartverkoop het bedrijf in het eerste weekend na de premiere van het recentste deel in de serie opgeleverd heeft is een mooi eerbetoon aan het nalatenschap van een veelbewogen leven.” Ze weigerden een uitgebreider statement te doen.

J.K. Rowling, bekend van o.a. haar werk als Harry Potter’s officiële biograaf en van het winnen van een lange rechtzaak tegen Steve Vander Ark (Harry Potter’s onofficiële biograaf), zag haar werk weer in opspraak komen na het nieuws van Harry’s overlijden. Haar boeken zijn veelvoudig beschreven als “gemakzuchtige uitbuitingen van een matig idee” (Gilde der Literatuur), “Wel erg lang hoor” (Opvoedingsstichting ‘Lees wat je kind leest’), “kinderpulp” (Christopher Tolkien) en “Het supervetste dat ik ooit heb gelezen” (www.demeningvandedoelgroep.eu), maar het laatste deel eindigt met een hoofdstuk dat zich rond 2018 afspeelt, waarin Harry, nog immer getrouwd met Ginny Weasley, zijn kinderen bij de trein naar toverschool Hogwarts afzet. “Een toekomstdroom, meer dan een toekomstbeeld,” merkt Rowling op, “Dit was het 2018 waar Harry op hoopte en naar uit keek en het was een 2018 dat tot gistermiddag had kunnen gaan bestaan.” Op de vraag over of ze het schreef omdat happy endings goed verkopen laat ze zich niet uit. Ook over de vraag wat ze vind van het feit dat uitgeverij Bloomsbury het zevende boek uit de serie opnieuw gaat uitgeven met een vernieuwd waarheidsgetrouw einde is ze kort: “Het is niet mijn beslissing geweest, maar als ik er geld aan verdien gaat dat naar de SSS (Snoepverslaving moet Stoppen Stichting), voor onderzoek naar Chocolate Frogs en hun invloed op het studeer-, leer- en denkvermogen van de tovenaarsjeugd.” Ze knikt zet haar leesbril weer op en draait zich terug naar de Apple computer op haar bureau, in de schrijfkamer van haar ruime villa in het Engelse landschap, “Harry Potter is een bijzonder persoon geweest en dat zal hij voor altijd zijn. Hij was de enige persoon wiens leven zo veelbewogen was dat zijn biografie per levensjaar een los boek nodig had, dat kunnen we over zelfs Jezus niet zeggen. Alles wat ik tracht is dat te eren.”

Het waren zware jaren. Niet alleen voor Harry Potter zelf, maar niet in z’n minst ook voor Daniel Radcliffe, ‘s werelds beroemdste Harry Potter Impersonator. Hij maakte, na enkele onsuccesvolle jaren als Potter-clown op kinderfeestjes, furore met zijn rol als Harry Potter in de gelijknamige filmserie, die het leven van de tovenaar sinds de premiere van de eerste film (Harry Potter and the Philosopher’s Stone) in 2001 ook bekend maakte bij de kinderen die geen boeken lezen. Radcliffe, die zich momenteel voor drie maanden opgesloten heeft in een tent in the middle of nowhere in het Britse platte land om zich in te leven voor de zevende en laatste film uit de serie, weigerde zich over de dood van de echte Potter uit te laten en zijn agentschap zei niet veel meer dan dat er “altijd een stuk van Potter zal doorleven in Radcliffe.” Een uitspraak die vermoedelijk geleid heeft tot het twijfelachtige Weekend artikel “Radcliffe zwanger?”.
Meer bereid om met ons te spreken was Mickey Mouse, woordvoerder van Disney (concurrent van Warner Bros.) en producent van de Narnia Serie (gestopt na 2 films vanwege matig succes). Mouse, die in 1940 in de film Fantasia al een tovenaarsleerling naar het witte doek bracht, liet in een persconferentie weten dat “het nu eenmaal zo gaat. Leerlingen zijn populair, zeker als ze iets leren dat het publiek niet kan. Of ze nou Mickey, Skywalker of Potter heten.” Ook deed hij, in een laatste poging de aandacht van zijn publiek bij zich te houden, een uitspraak over de kanttekeningen van kindster zijn, en liet hij weten dat hij “het wel had zien aankomen, immers, Culkin en dat joch van The Sixth Sense zien we ook nooit meer.” Een statement dat beaamd werd door de oprichters van de populaire site www.whenwillsaoirsegetpissedinpublic.co.uk.

Terwijl de geliefden van wijlen Harry Potter in de vroegste stadia van hun rouwproces gaan vraagt, aan de andere kant van Groot Brittanië, Paul McCartney zich af wat er met de uitgeefrechten van Harry Potter’s boeken, die tot voor kort in handen waren van eveneens wijlen Michael Jackson, gaat gebeuren.

by ·Comments Off on Requiem van de (Utrechtse) detailhandel (deel 1 van 1)

Elke student is op zoek naar dat ene perfecte bijbaantje om het gapend gat tussen studie-financiëring en het einde van de maand mee te vullen. Enkele geboden voor de perfecte studenten baan:

1. Gij zult geen vermoeiend werk doen. Elke twintiger die zijn werk mee naar huis neemt aan het einde van de dag heeft de puf niet meer om zijn/haar twee andere vermoeiende taken te beoefenen: Studeren en nog niet oud zijn. Zij zijn gedwongen er, zoals je moeder het zou verwoorden; ‘eens lekker vroeg in te duiken.’ Zonde. De nacht is in essentie niets anders dan een extra dag. En omdat het donker is en de zon niet meer schijnt zal niemand je zal lastig vallen over hoe lekker het ‘weertje’* is. Benut die shit.
2. Gij zult geen stom werk doen. Het bestaan bestaat uit teveel stomme dingen die je moet doen. Zoals poepen. Dat is echt een van de stomste dingen ooit. Hoe kut is de natuur dat ze dat bedacht heeft?** Maak het jezelf dus niet moeilijker dan het al is. Leuk werk moet aansluiten bij je interessegebied. Als je into auto’s bent, ga dan niet met een heggeschaar en schoffel de make-up van de botanische tuinen doen. Als je van vlinders op boterbloemen houd, laat die Bentley dealer voor wat het is.
3. Gij zult geen dom werk doen. Dit geldt niet alleen de meeste stof-stampers van universiteits-studenten, maar zelfs voor veel van de praktisch ingestelde HBO-lui: Het probleem van de dommen is dat de slimmen er onder lijden. Werken onder een baas die zich mentaal bedreigt voelt door zijn weekend-hulpkrachten is een marteltruc ookwel bekend als ‘de psychische kruisiging’, en al sinds lange tijd erg populair.*** Domme mensen gaan zich als dieren gedragen wanneer ze zich bedreigd voelen. Ze gaan hun territorium afbakenen met huisregels (en in zeldzame gevallen urine) en herhalen hun zinnen in een luider volume als ze niet begrijpen wat de ander zegt. Ze zullen je nooit gelijk geven, ookal bewijs je je gelijk en zijn zij het er mee eens dat je gelijk hebt.

In de gouden eeuw van CD/DVD-winkels in Utrecht (de afgelopen 5 jaar) waren er aardig wat van die baantjes te vinden voor de cultureel, muziek en film geïnteresseerden onder ons.
Er was Boudisque, huis van de klassieke muziek, de obscure exploitation DVDs en import films. Allen te duur om te kopen, maar verrekte leuk om door te bladeren.
Dan was er de Free Record Shop op de oude gracht, die zo groot is dat zelfs de niet-mainstream films er vindbaar zijn (CD’s verkopen ze daar natuurlijk echter al jaren niet meer).
Op de Steenweg hadden we die goeie ouwe Plato, altijd te druk, maar alsnog een winkel met de bovennatuurlijke gave om net dat ene album in de schappen te hebben dat je nergens anders kon vinden en supergraag wou hebben. Waardoor je altijd met zo’n papieren zakje vol CD’s onder je arm de winkel uit kon lopen, klaar om uitgescholden te worden door je bankrekening.
Dan zat er een VanLeest (Free Record Shop for cool people) in de kelder van de Bijenkorf, waar enkel rijke dametjes komen kopen. Het soort dat opkijkt van de twenty-something hulpkrachten die in tegenstelling tot haar eigen kinderen wel weten wie The Beatles**** waren en wiens levens niet puur bestaan uit bedrijfseconomie studeren afwissellen met het teveelste kratje achterover slaan. Bier, ja.
Maar, en dat is waar ik de afgelopen 550 woorden naartoe aan het werken was, er was nog een andere VanLeest.

Na twee jaar in de Bijenkorf VanLeest (“Bij VanLeest” heette dat dus) gewerkt te hebben was ik het publiek daar ietwat zat aan het raken, en toen ik het wel weer leuk geweest vond om in net pak gehesen de bourgeoisie der Nederlanden tewoord te staan en er zich een plekje openbaarde bij het gewone filiaal, heb ik de kans gegrepen en ben ik verhuisd. Dat was bijna een jaar geleden.

Werk bij VanLeest was een combinatie van klanten helpen, schijfjes verkopen en het in- en uithoezen van die bergen vracht die elke dag door dubieuze figuren geleverd werden. Zeker in het kerstseizoen erg druk, maar niet erg intensief voor je brein. Eerste gebod? Check.
Je wordt daar niet aangenomen als je niet van films en muziek houd. Je zou er dan niet eens solliciteren, want zo’n vetpot is dat loon nou ook weer niet. Je bent dus verzekerd van altijd met mensen in de winkel te staan met dezelfde muziek/film-nerdheid als jij. Tweede gebod? Check.
Zeldzaam voor een winkel is als de manager/baas/whatever-ya-may-call-it het werk niet doet omdat hij/zij te bizar dom is om een studie te doen, en dus te lang in zijn/haar vakantiebaantje is blijven hangen, maar omdat hij/zij het oprecht wil doen en bewust gekozen heeft voor dat beroep. Derde gebod? Check.
Hierdoor waren we een enthousiast team dat lol had in het werk, en dat zullen we uitgestraalt hebben, want we wonnen per ongeluk een of andere belachelijke klantvriendelijkheids competitie van de andere VanLeest filialen en kregen een VIP-dag cadeau. 14 juni konden we allemaal. De datum werd genoteerd.

Maar de geschiedenis is een kapotte LP, slaat over en herhaalt zichzelf, en zo kreeg ook deze gouden eeuw een ondergang.
Plato kondigde aan te gaan verhuizen naar een groter pand, weg uit het centrum. Hoewel dit voor de omzet van VanLeest erg goed was, want niemand kon de nieuwe Plato (verder lopen en minder gezellig) vinden, was dit toch het begin van het einde.
Kort later sloot ook Boudisque de deuren. Het was onduidelijk of ze nou failliet waren, en waarom dat dan was, want opzich liepen ze naar verluid best goed. Uiteindelijk werd aangekondigd dat ook zij zouden gaan verhuizen, en net als Plato weg uit het centrum.
VanLeest was nu de enige op zichzelf staande CD-winkel in het centrum zonder Free Record Shop’s snackbar imago.

Toen kregen we bericht dat VanLeest ging stoppen. Heel VanLeest. Alles VanLeest. Tegen het eind van het jaar zou de keten uit het straatbeeld verdwijnen en verwisseld worden met meer Free Record Shops, of panden van het relatief nieuwe Game Mania, waar ze alleen computerspellen verkopen.
Al gauw werd het duidelijk dat VanLeest Utrecht een Game Mania zou worden. We werden opgeroepen naar een speciale seminar in Almere (doodste stad van Nederland), om te horen hoe en wat.
Vol trots vertelden de sprekers over de keten, hoe goed die inspeelde op de vraag van de klant, en hoe geweldig alles was. In de zaal verbaasden verschijdene mensen zich erover hoe het mogelijk was dat er een tent bestond die zo ordinair was dat Free Record Shop er een elitair vertoeven bij leek. Enkele handen gingen omhoog. “Waarom?” “Maar wij houden niet van Games.” “Wanneer gebeurt dit dan?”
De sprekers waren met stomheid geslagen. Ze konden niet bevatten hoe er mensen in de detailhandel kunnen werken die er daadwerkelijk om geven in welke winkel ze staan en wat ze verkopen. Het werd al gauw duidelijk dat ze niet meer informatie aan ons kwijt wouden, ookal wisten ze het wel, en na deze psychische kruisiging, met enkel de kennis dat Game Mania het fantastischte ooit was, gingen we weer naar huis.
Kort later kwam er een brief, en daarin stond dat wij al binnen 3 weken omgebouwd zouden gaan worden tot Game Mania. Vooral de manager viel dit zwaar. Ze hield van haar filiaal en had er haar eigen plek van gemaakt. Zonder aankondiging of overleg werd dit van haar afgenomen. In plaats van eerst de inventariseren wie er van Free Record Shop bij een game winkel zou willen werken en wie dat van VanLeest niet zou willen, en ze dan om te wisselen vóór de verbouwing, hadden ze zich niet gerealiseert dat iemand vanuit een, dare I say it, passie bij het winkeltje werken zou. We moesten allemaal op komen draven voor die laatste dag, waarin alle schijfjes weer in hun hoesjes moesten en opgestuurd zouden worden naar het hoofdkantoor. Onder luide muziek maakten we lol, maar met een duistere ondertoon die niemand kon negeren. Het schattig kleine pandje werd een stoffig, leeg zaaltje, en terwijl de laatste VanLeest lampen van de muren werden gesloopt werd de sfeer bedompen. De laatste CD’s gingen de verhuiswagen in en VanLeest bestond niet meer.

We kregen enkele weken, terwijl de verbouwing bezig ging, de tijd om ons in te werken bij Game Mania Amsterdam. Ikzelf ben maar één dag geweest. De winkel was zo onpersoonlijk als het maar zijn kan. Alles dat niet bedekt was met het geelgroene logo was zilver. Alles was strak. Elke hint naar menselijkheid overgespoten met metallic lak. Ook het publiek was anders. In plaats van muziekliefhebbers van alle (echt alle) leeftijden, was elke bezoeker in de twintig, en op te delen in twee categorieën. Je hebt de Game Nerds. Dit zijn blanke (vaak bleke) kerels, met dezelfde brillen en sociale gestoordheid als de vooroordelen beschrijven. Dan zijn er de Gangstertjes. Dit zijn, helaas weer in bevestiging van de vooroordelen, veelal allochtonen jongens gekleed alsof ze 50 Cent in elkaar gaan slaan. Hun wereld is zonder enige hint naar cultuur. Als ze niet Tupac of een nieuw equivalent daarvan luisteren, hangen ze op straat en spugen op de grond. Ze spelen games alleen als er veel in gevochten wordt. En hoe echter het eruit ziet hoe beter. Boks en gangsterspellen zijn het populairst, want dan hoeven ze zich niet in een andere wereld in te leven.

Ik ben iemand die dingen altijd zelf wil doen. Ik vind films het leukst, dus ik maak films. Ik houd van muziek, dus ik koop een gitaar. Ik lees stripboeken, dus teken stripboeken. Games gaan vrij direct tegen dat principe in. Je bedenkt het verhaal niet zelf, je bedenkt je handelingen niet zelf (dat lijkt soms wel zo, maar alles is geprogrammeert en ze weten hoe je als gamer gaat reageren), je hebt geen invloed op hoe het eruit ziet, het is de meest intensieve bezigheid die bestaat waarbij er niks uit jezelf komt. Je volgt alleen maar computergestuurde code als simulatie van de echte bezigheid. Dit is natuurlijk deels populair door de luiheid en angst voor afwijzing waar teveel mensen zich mee verzoend hebben. Guitar Hero is het extreme voorbeeld, een spel dat bijna net zo moeilijk is om goed te doen als het bespelen van een echte gitaar. Game Mania als winkelketen, speelt dus haarfijn in op de angst van de massa om risico’s te nemen en zijn dromen na te leven. En is daarmee niet alleen succesvol, maar ook medeverantwoordelijk voor de hopeloze situatie waarin veel mensen zich verkeren. Waarin ze te bang zijn iets te proberen, ookal kan het mis gaan, en dus nooit de risico’s nemen die nodig zijn om te ontdekken wie je bent en wat je passie is.

Enkele weken later was het filiaal in Utrecht omgebouwd. De warme uitstraling van VanLeest was niet meer terug te vinden in het industriële uiterlijk van de nieuwe winkel, die er exact hetzelfde uitziet als het Amsterdamse filiaal. Ook het publiek is meeveranderd. Er kan geen leuke muziek meer aan in de winkel, enkel top-zoveel radio. Het is, en ik deel deze mening met het grootste deel van het team, een samenvatting van alles wat ik haat op zo’n 40 vierkante meter.
Een grote opening werd georganiseerd. Het zou een feest van jewelste worden. Er waren grote speakers waar een kerel met een microfoon constant doorheen riep dat de winkel open was, en twee blondines, ingehuurd om goody bags uit te delen. Al met al stond er 16 man van Game Mania in de winkel, maar de opkomst was miniem. Ontdanks dat was het feest in volle gang, tot de politie er door de buren bijgehaald werd. Natuurlijk was het bedrijf in al haar enthousiasme vergeten toestemming aan te vragen om vlaggen en speakers op straat neer te mogen zetten, en ergerde de hele straat zich kapot. Na die korte uitlachlol stond al om 11 uur ‘s ochtends de enorme crew zich te vervelen, en konden de eersten naar huis.
Omdat Games een kleinere niche aanspreken dan muziek en films, is er minder bezoek in de winkel. Dit werd gemarket als meer tijd om klanten te helpen, maar komt in de praktijk neer op meer tijd om je te vervelen. 80% van je uren zit je te wachten tot er weer iets te doen valt. Deze tijd is mogelijk te besteden met het spelen van Games. Ik sta nu dus twee dagen in de week een gruwelijke kotsdood van superhaat en verveling te sterven. Ik moet een andere baan.

Toen was het 14 juni. De VIP-dag, gewonnen in het vergane VanLeest filiaal. Het team werd opgetrommelt voor een dagje terrasjes, rondvaartboten en musea in Amsterdam (Niet de toeristendingetjes dus, maar al die dingen die echte VIP’s ook zouden doen). Voor één dag vergat iedereen Game Mania, en waren we muziekliefhebbers onder elkaar. Een zondag lang Amsterdam als zwanenzang van de gouden eeuw van de Utrechtse CD/DVD-winkels. In de FAME staat nu een extra grote bak budget DVD’s, waarschijnlijk VanLeest outlet (horen bij hetzelfde moeder-bedrijf) als aandenken aan waarom we er waren.
Een van de geplande tijdsbesteders van de dag was het maken van een Corbijn-achtige band-foto***** van de filiaalmedewerkers, ons team. Het plaatje, slechts duizend pixels breed, geldt nu als erfenis van jaar bij VanLeest en het perfecte studentenbaantje.

* “Lekker weertje, niet?” Weertje? Het weer is een natuurkracht, en dus per definitie niet geschikt voor een verkleinwoord. ‘Weertje’ is zoiets als ‘reusje’? Je bent zelf een reusje, sukkel!

** Heel kut.

*** Herodes: “Ik geef je de doodstraf, tenzij je nu iets doet dat onmogelijk is en niet kan.”
Jezus: “Maar iets dat niet kan is niet mogelijk, daarom heet het onmogelijk, dus dat kan niet. Ben je nou een Jood of een maloot?”
Herodes: “Ja. Maar zou je over water willen lopen? Daarzo.”
Jezus (in zichzelf): “Vergeef het hem.”

**** Ja, er is een grote groep financiëel vooraanstaande Nederlanders die denken dat The Beatles ouderwets en dus extreem obscuur zijn. “Ben je niet te jong voor The Beatles?” “Nee, mijn ouders hadden gewoon de vreemde gewoonte om met me te praten.”
En jep, ik gebruikte daar ‘Beatles’ en ‘obscuur’ in één zin, en niet zo van “Hey, vind jij de Beatles ook al zo extreem niet obscuur?”

***** De foto was zwartwit bedoelt, maar ik heb hem in photoshop wat kleur gegeven. Minder U2, maar dat vond ik wel leuk enzo.

by ·Comments Off on You get a laptop!

Even iets anders. Wat is de deal met dit:

Schijnbaar hebben ze (met toestemming van Yoko “vetste naam ooit” Ono) John Lennon digitaal nagemaakt om deze ad te kunnen maken. Dat is opzich best goed gelukt. Alleen… als ze dat allemaal kunnen… waarom heeft hij dan de stem van Ringo Starr?
Tijd voor reference material:

by ·Comments Off on Old Guys

Wat is het toch met Ellen Page en oude mannen? De grote heldin van de amerikaanse indie-film kiest haar rollen er echt op uit. Wat is haar bizarre fascinatie met pedofilische personages in scenario’s?

SPOILERS (get over it, kijk een film.)

Eerst was er Hard Candy.
Controverse alom (in nederland vonden we het vooral een ‘vette’ film, maar wij zijn dan ook een taboeloos land, zo vinden we zelf.). Ellen (17 at the time) speelt een 14 jarige als ik me niet vergist, die via internet een volwassen kerel overhaalt af te spreken, waarna ze hem psychologisch doodmartelt, maar dat weet het publiek dan nog niet natuurlijk. We vonden het allemaal maar wat gedurfd van dat meisje. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.
Twee jaar later (al maakte ze tussendoor ook nog Mouth To Mouth, waar het thema schijnbaar ook aangekaart werd, ik weet het niet, ik heb het niet gezien) speelde ze in The Tracey Fragments,
waar ze door de ghetto trash versie van Kenan Thompson eens goed onderhanden genomen wordt. Ongewenst uiteraard. Een uiterst nare scene. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.
Tijd voor roem. Datzelfde jaar haalde Fox Searchlight een whoppin’ 144 miljoen dollar (zo’n 20 euro) binnen met Juno,
een semi-indie-film* over zwangere tiener Junebug McGuff. Allemaal schattige indie-muziek van Kimya Dawson (die je, zoals bij alle voormalig obscure artiesten, tegenwoordig schijnbaar niet meer goed mag vinden omdat ze bekend is), hippe jive-ass tieners en gitaren. Jason Bateman (bekend, maar in Nederland niet, van Arrested Development) als Mark Loring, de adoptievader van Juno’s baby, die gedurende de film een onschuldige pedofiele quasi-crush op de gebekte horizontale-strepen-maken-je-dik-tiener opbouwt. Juno huilt wat en geeft het kind aan de (tegen die tijd ex-)vrouw van Mark. Minder heftig dan in Candy en Fragments, maar subtiel of niet, het is aanwezig. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.
Tegen deze tijd is Page de favoriete filmchick voor iedereen die niet van Jessica Simpson houdt, en beginnen mensen haar oude films te ontdekken. De rode lijn in haar carriere komt voor het eerst tevoorschijn. Een jaar later krijgen we dit:
Smart People.

Ze speelt een tiener (Is Scarlett Johansson de enige die op die leeftijd iemand van een paar jaar ouder, ipv jonger speelde?) die, gek genoeg, verliefd wordt op d’r, jaja, oom (zie plaatje). Die is echter iets te wijs voor dat soort fout-heden, en zorgt dat de afstand er blijft. Haar broer heeft het allemaal door, maar die acteur heeft niet genoeg screenpresence om aandacht waardig te zijn, dus dat stuk plot verdwijnt een beetje. Ellen heeft het er moeilijk mee, blablabla. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.
Ok, geen idee echt wat de moraal van deze log is, maar ik vond het gewoon frapant dat Ellen iets heeft met oudere mannen (of iig personages die iets hebben met oudere mannen). Misschien iets in haar duistere verleden ofzo dat die fascinatie in het leven geroepen heeft. Misschien heeft ze wel echt iets met oudere mannen. Dan zou ik wel ouder willen zijn.
Goed. Tot zo ver dit.
*Indie-film: Een film die helemaal op eigenkracht van de filmmakers van de grond komt, met een laag budget enzo.
Semi-indie-film: Hetzelfde, maar dan met een budget van 7,5 miljoen, met een stuk of 10 wereldberoemde acteurs in de hoofdrollen. Tuurlijk krijg je fucking budget als je J.K. Simmons, Jennifer Garner en Jason Bateman in je adresboekje hebt staan.
Indy-film: Een film met een enorm budget, Steven Spielberg als regisseur, en Harrison Ford in de hoofdrol als jaren 30 held Indiana Jones.
Semi-indy-film: Alles met Brendan Fraser.

by ·Comments Off on People need to know what happened.

Ok, ik zal eerlijk zijn, ik was te jong om de hype meegemaakt te hebben, dus heb de film niet ervaren toen hij net uit kwam, maar ik geloof dat het nederlands publiek de ‘het is echt’ scheme sowieso niet echt voor waar nam. Amerika trapte er masaal in (at least some of them did) en de film werd een instant classic, niet zozeer omdat mensen dachten dat het echt was, maar omdat het er zelfs voor een getraint oog echt uitzag. Een nieuw genre was geboren. Films hoefden niet met dikke 35 mm camera’s geschoten te worden, men nam gewoon een cheapo handycam en filmde het alsof de hoofdpersoon het zelf filmt.

WARNING: SPOILERS
Het eerste voorbeeld dat ik nam was natuurlijk
The Blair Witch Project (1999)

Ik heb deze net pas voor het eerst gezien. Ookal is het eigenlijk de eerste van deze vier die gemaakt is (Zelfs een dikke 8 jaar voor de anderen) was ik er nooit aan toe gekomen. Ik heb The Shining gezien nadat iedereen zei dat hij eng was, en toen vond ik hem dus niet meer eng, omdat ik overal op voorbereid was. En dat zeiden ze bij Blair ook, dus ik verwachtte net als bij The Shining dat mijn angst-verwachtingen zo hoog opgelopen zouden zijn dat niks meer eng kon zijn. Ik ben het vehikel uiteindelijk (na zelf twee dagen in een soortgelijk bos een docu geschoten te hebben) toch maar gaan kijken.
Het begin pakte me gelijk vast. Het deed me erg denken aan het amateuristische filmgemaak van mezelf een paar jaar terug. De interviews waren sterk, ze gaven veel informatie zonder cheesy te worden, dat vond ik erg knap, en het afwisselen van 16mm en handycam was effectief. Door die soort van dorpslegendes wordt het gewone bos freaky, zelfs wanneer er niks gebeurt, je blijft toch voor de zekerheid uitkijken voor monsters en blair witches die van achter bomen te voorschijn kunnen springen (dit ook mede omdat ik verwachtte dat het eng zou worden).
Het is eigenlijk pas wanneer de karakters zelf panisch beginnen te worden en de bovennatuurlijke shit begint te gebeuren dat de film mij compleet kwijt raakt. Ik zat zo in dat gegeven van mensen die zichzelf gek kunnen maken, boos worden, met elkaar opgesloten zitten… Het kon een soort moderne versie van The Treasure of the Sierra Madre zijn. Alle John Huston thema’s lagen voor het oprapen.
In plaats daarvan werd de cast geteistert door stemmen van kinderen en uit zichzelf bewegende steentjes en weet ik het wat. Het acteerwerk (vooral van Heather Donahue) is fantastisch, maar ze kan de supernatural onzin niet drie kwartier in d’r eentje dragen. Als uiteindelijk dat vette eindshot komt, met die kerel die tegen de muur aan staat, en ineens de interviews uit het begin hun aansluiting vinden, is het al te laat. Na 30 minuten verveling (spannende verveling, ja, maar verveling none the less) is het voor mij helaas verloren. Wel is het beroemde shot (zie plaatje) z’n roem meer dan waard.
Belangrijke filmmaak les die we geleerd hebben: Geef de film een grootsere climax, die veel aan de film toevoegd dat we niet al in het eerste uur gezien hebben.
Dat leidt ons naar
REC (2007)
Waar bij Blair de personages in een bos verdwaalt zijn, zijn bij de spaanse indie horror REC de hoofdpersonen opgesloten in een flatgebouw omdat daar een nare epidemie is uitgebroken. Als ze eruit komen vormen ze een bedreiging voor de maatschappij, want als je besmet raakt wordt je een zombie-achtige schreeuwlelijk. Alleen nu wil het feit dat ze nog lang niet allemaal besmet zijn…
Na een sterke intro waarin de platte manier van documaken van regiotelevisie (duidelijk een soort SBS6) op de hak genomen wordt, barst de film los als een keiharde zombiehorror met alle bijbehorende ingredienten: gore en ruzies tussen een steeds kleiner groepje mensen.
Maar na zestig minuten ben ik al dat gillen en rennen toch echt wel zat. Er zit geen enkele diepgang in. Na de milde maatschappelijke kritiek van de openingsscenes wordt geen enkel personage meer uitgediept. Daar lijdt de film enorm onder. Iedereen blijft zo plat dat het me op een gegeven moment echt niet meer uitmaakt of ze leven of sterven. De personages hebben toch geen inhoud.
Daarnaast hangt REC veel te veel op z’n schrikmomenten. Het probleem met schrikeffecten is namelijk dat om te schrikken moet je een korte pauze inbouwen waarin je even van het puntje van je stoel afgelaten wordt, om er vervolgens weer terug op te schieten zodra de hand uit het graf komt. De schrikdichtheid van REC ligt zo hoog, dat op de schrikmomenten na eigenlijk de hele film uit die rustpauzes bestaat.
Daardoor krijg je dat er eigenlijk niks gebeurt, want je kan in een rustmoment niet druk aan je plot gaan werken, en dat je na een tijdje alle schrikeffecten al lang aan ziet komen, waardoor ze niet meer werken, Dit heeft als oorzaak dat je vooral verveeld naar het laatste uur van de film zit te kijken. Met de mogelijke uitzondering van de laatste kamer waar de personages komen, want kwa einde is REC zeker Blair voorbij gegaan. Ineens komt het plot tevoorschijn en wordt de boel weer interessant. Ook krijgen we in REC de ‘Blair Witch’ wel te zien.
Jammer alleen van de leegte tussen het begin en het einde. Op die twee knallen na is REC in plaats van de duizendklapper die het had moeten zijn, eigenlijk enkel een lont die zestig minuten smeult en af en toe knispert.
Belangrijke filmmaak les die we geleerd hebben: Inhoud is belangrijk. De kritiek uit de openingsscene was sterker dan de griezeligste zombie. Kijk maar naar zombiefilm grootmeester George A. Romero, die gebruikt het zombiegenre (dat hij overigens zelf gepioniert heeft in ’68 met Night of the Living Dead, ook de eerste film met een zwarte held waarbij z’n huidskleur geen plotpoint is). Maakte Romero zelf maar een Point Of View Horror…
Diary of the Dead (2007)
Eindelijk. In Blair werd de zelf-film methode uitgevonden, in REC werd hij uitgebuit, in Diary krijgt de vreemde filmstijl dan eindelijk een doel. Romero, die in Dawn of the Dead de materialistische maatschappij onder de loep nam, in Day of the Dead met het Amerikaanse leger aan de haal ging en in Land of the Dead de beschaafdheid van het complete mensenras in twijfel trok, levert met zijn vijfde zombiefilm zijn strengste kritiek yet.
De youtube wereld, de onbetrouwbaarheid en subjectiviteit van de media, de iedereen-doet-alles-zelf cultuur, de iedereen-vindt-dat-hij-ook-alles-goed-kan cultuur, alle moderne maatschappelijke filmwaarheden worden aangepakt. Romero stelt vragen over of het wel echt zo goed is dat tegenwoordig iedereen kan filmen, en of we als mensheid wel inzien wat dat betekend voor de geloofwaardigheid en sowieso waarde van wat we te zien krijgen. Ook vraagt hij of we door alle shit die we kijken niet alleen voor films maar ook voor het echte leven afgestompt zijn.
Romero heeft het zelfs zo druk met zijn boodschap uitdragen, dat hij op een aantal iconische zombiescenes na (die ook wel echt fantastisch zijn), eigenlijk helemaal geen tijd meer heeft om een zombiefilm te maken. Het is meer een soort Michael Moore makes a zombieflick geworden. Los van het feit dat ik dat zeer waarderen kan (ik vind iemand die via een zombiemetafoor een wereldvisie geeft boeiender dan iemand die zwarte ogen krijgt, krijst en doodgeschoten wordt) doet hij het genre misschien niet helemaal eer aan. De film is opzich zeker spannend, maar het element dat voor de naam ‘horror’ gezorgd heeft (namelijk de horror) is toch een beetje verdwenen. Misschien is het genre van paranoid-horror wel helemaal niet geschikt voor deze filmstijl. Een ander pulpgenre waar de maatschappelijke boodschap een belangrijke rol speelde was de monsterfilm. Gojira (Godzilla, 1954) is Ishiro Honda’s kritiek op de atoombom en de westerse manier. Zou een godzilla film beter geschikt zijn voor het geef-de-acteur-de-camera-genre?
Cloverfield (2008)
Over Cloverfield kan ik bar weinig schrijven, ik merk gewoon dat ik niet goed kan verklaren waarom ik deze film zo vet vind. Ik ga alsnog een poging wagen.
Voor het eerst sinds Blair werd er weer gebruik gemaakt van een interessante marketing campaign, nieuwsberichten en reclameboodschappen die een hint konden zijn naar wat er gebeuren ging verschenen overal op het net (maakt met terugwerkende kracht eigenlijk Romero’s boodschap sterker; hoeveel nieuwsberichten zijn eigenlijk reclames? Hoeveel echte filmpjes op youtube zijn nep?).
Cloverfield is echter, tegen wat ik misschien deed vermoeden (ookal heeft die ene persoon die misschien deze blog leest de film waarschijnlijk toch al gezien dus hoef ik dit niet te zeggen) niet gemaakt vanuit de atoombomkritiek van Gojira en de Roland Emmerich remake uit ’98. J.J. Abrams wou gewoon een cool monster. Punt.
Dat is dan ook erg aan de film af te merken. De maatschappelijke diepgang is geheel verdwenen, en eigenlijk zijn we nog verder van het filmmaken verdwenen dan zelfs Blair, want dit is de eerste van de vier die niet eens over een filmmaker gaat. Dit is gewoon een dude die de handycam van z’n buddy in z’n handen geduwt krijgt. Cloverfield is gemaakt vanuit een ander oogpunt dat achteraf helemaal zo gek nog niet is: We zien altijd monsters een land aanvallen vanuit de president van het land en/of de professor die alles op kan lossen. Serizawa in Gojira, Tatopoulos in Godzilla, heck, Goldblum en Pullman in Independence Day. Wat als we nou achteraf een tape gevonden zouden hebben van gewoon normale mensen die het ook meemaakten en opnamen met hun handycams? Mensen die niet de wereld hebben gered, maar gewoon verpletterd werden in the crossfire.
Bij 9/11 bleek dat veel meer mensen dan verwacht handycams aan hadden staan, zelfs bij het eerste vliegtuig. Het filmen was daar geen reactie zoals bij de tweede jet, het gebeurde gewoon. Iedereen filmt de hele tijd alles.
Laten we Godzilla echt maken. Wat zou er op zo’n tape staan als het echt gebeurde?
Ik denk persoonlijk dat ze hier behoorlijk in geslaagd zijn. Om echter die hoge werkelijkheid weer te geven moet een heleboel inhoud opgegeven worden. Mensen dragen nu eenmaal in hun ‘we moeten hier wegrennen’ gesprekken geen Romero filosofieën uit.
De redenen dat het hier wel werkt en bij REC niet zijn ten eerste dat Cloverfield niet hangt op de schrikeffecten. Cloverfield wil je niet bang maken door je bang te maken, maar door je te confronteren met het feit dat je zelf in die situatie waarschijnlijk net zo’n loser zou zijn als de personages. Het is niet het monster dat eng is, jij bent het zelf.
Ten tweede is Cloverfield een genre waarin we nog nooit een groepje onbelangrijke mensen hebben gevolgt. Bij de zombiefilms is het echter ALTIJD een groepje onbelangrijke mensen. Binnen het zombiegenre voegt REC niets toe, Cloverfield binnen het monstergenre wel.
En als laatste: Dat monster is gewoon fucking cool. Gillende zombies zijn eigenlijk maar sullig. Een zombiefilm staat niet bij de bedreiging van één zombie, hij staat bij het feit dat de zombies los niks voorstellen, maar met hun honderden ineens toch erg gevaarlijk worden. Bij een monsterfilm is één monster wel genoeg.
Conclusies: Het is vet om je film door je hoofdpersoon te laten filmen als er een goede reden voor is. Dat kan zijn om je publiek te laten geloven dat het echt is (Blair), om een boodschap uit te dragen over dat iedereen tegenwoordig alles maar zelf filmt (Diary) of om de mensen te confronteren met dat ze zelf niet zulke helden zijn als je vaak in films ziet (Cloverfield).
Dan uiteindelijk de… eh… top vier van door hoofdpersonages gefilmde films:
4. REC
3. The Blair Witch Project
2. Diary of the Dead
1. Cloverfield
Na een serie films vanuit het oogpunt van de cameraman en enkele vanuit het oogpunt van de schrijver (Adaptation, Stranger than Fiction) ben ik benieuwd naar een film vanuit het oogpunt van de regisseur.

by ·Comments Off on She was my Rushmore
Er zijn weinig regisseurs alive today die echt een eigen stijl hebben. Iets waaraan je ze kan herkennen, thematisch, visueel, auditief, op elk vlak. Tim Burton is een schoolvoorbeeld, John Woo was in de jaren tachtig en begin jaren negentig zo’n iemand, verder is het groepje gering.
Natuurlijk zijn er miljarden filmmakers die altijd hetzelfde doen, maar het is wel zaak dat dat wat ze doen echt iets is dat van hun is, iets dat zij uitgevonden hebben, niet iets dat al bestaat.
Wes Anderson is waarschijnlijk wel een van de belangrijkste leden van die club. Je weet bij zijn films vanaf shot 1 altijd meteen dat het zijn film is, en hij heeft zijn stijl in de afgelopen 12 jaar alleen maar geperfectioneerd.
Ik zag gisteren wederom zijn eerste succes (en tweede film) Rushmore.
Hold the phone! Hold the fuckin’ phone! What was that?!
I knew it! Alexis Bledel figureerde in Rushmore voordat ze Gilmore Girls deed! Haha!

by ·Comments Off on TOP 10 PERSONAGES die fucking irritant zijn in een goede film

10. Leonard Nimoy in Invasion of the Bodysnatchers

Ik ben er nogsteeds niet over uit of deze film een guilty pleasure is of dat ik hem met recht cool mag vinden. In ieder geval is het einde kick-ass en zijn Donald Sutherland en Jeff Goldblum cool. Leonard Nimoy… is fucking irritant.
9. Tom Cruise in The Last Samurai
Opzich best een leuke film. Als je tenminste Tom Cruise eruit zou halen, want dan had je gewoon een samurai film met japanners, zoals het hoort. Want samurai zijn namelijk japans. Sorry Tom, it’s true.
8. David Schwimmer in Apt Pupil
Zeer vette thriller van Bryan “The Usual Suspects” “X-men” Singer. Alleen waarom er een leraar op school gespeeld moet worden door Ross is me bijster. Zelfs met idioot snorretje is hij altijd een friends personage en nooit een leraar op een school in een zeer vette thriller. Fuck off, Ross.
7. Charlton Heston in The Ten Commandments
In het begin gaat het wel. Beetje banter tussen hem en Yul Brynner or whatever the hell his name is. Dat werkt wel. Zodra hij echter het woord van God (dubbelrol van Heston) heeft gehoord en gaat preken over wat “The God Of Abraham” allemaal wel niet wil en wat niet wordt hij irritant. I was rooting for Rameses.
6. Shane Brolly in Underworld
Stoere actiefilm over vampiers en weerwolven en what not. Coole mythology vooral, maar Shane Brolly is een nogal irritant personage. En hoe kan het ook anders als je zo’n domme naam hebt. Brolly. Haha.
5. Gothmog (The Pink Orc With A Tumor Instead Of A Head) in The Lord of the Rings: The Return of the King
Hij heeft een tumor in plaats van een hoofd.
What the fuck.
4. Joe Pesci in Lethal Weapon 2, 3 en 4
Whatever you want, Leo Getz. Get it? Getz? Get? Getz? Dat is me wel bijgebleven, dat zinnetje. Andere dingen die mij bijgebleven zijn zijn het feit dat Mel Gibson zijn arm steeds uit de kom haalt en dat ik Joe Pesci wil doodschieten.
3. Juggernaut in X-Men: The Last Stand
“I’m the Juggernaut, bitch!”
Echt. Ga alsjeblieft nooit meer in een film spelen. Ever.
2. Eli Wallach in The Good, The Bad and the Ugly
The Good, The Bad and the Fucking Irritant.
1. Wes Bentley in American Beauty
ROT FUCKING OP MET JE FUCKING CAMERA!!! GOD FUCKING DAMNIT!!! DOE NORMAAL!!! PRAAT GEWOON!!! WEES NIET ZO FUCKING WEIRD!!! What. The. Fuck. Can I say ‘fuck’ one more time? FUCK. Zonder hem had ik de film niet hoeven haten.

by ·Comments Off on I’m a Cyborg, But That’s OK


Na het zien van de bijna drie en een half uur durende productie diaries van OldBoy, een van mijn all time favorites, vond ik het weer eens tijd worden meer van Park Chan Wook te zien. Zijn wraak trilogie (Sympathy for Mr Vengeance, OldBoy en Sympathy for Lady Vengeance) mocht ik graag, en ik was al een tijdje benieuwd naar zijn nieuwste film, I’m A Cyborg, But That’s OK, waarin hij een minder geweldadige weg op scheen te gaan.
Saibogujiman kwenchana, zoals de film schijnbaar in z’n oorspronkelijke taal heet, verteld het verhaal over Young-Goon, een meisje dat denkt dat ze een Cyborg is en in een gekkenhuis beland na d’r polsen door gesneden te hebben, er electriciteitsdraden in gestoken te hebben en die met het stopcontact verbonden te hebben. Zap.
Daar ontmoet ze een hele shitload aan rare lui, waaronder Il-Sun, gespeeld door de schijnbaar superbekende Rain, al heb ik nog nooit van hem gehoord. Il-Sun steelt ‘gaves’ van mensen, al zijn die gaves dus eigenlijk hun psychoses of gekheden. Hij leent ze een tijdje. Om allerlei redenen.
Young-Goon wil dat hij haar sympathie steelt, omdat ze sympathie heeft voor de White Ones (mensen werkzaam in de medische sector) want die moet ze vermoorden om haar oma te redden.
Trust me, it’ll all make perfect sense when you watch it. Dat is het prachtige van de film, Park sleept je zonder moeite mee in de mindset van een scala een compleet gestoorde figuren, en je kan helemaal in hun wereldje komen, om er vervolgens door een ander personage weer uitgesleept te worden. Er worden geen good guys of bad guys ten tonelen gevoerd, iedereen heeft zo z’n redenen voor wat hij of zij denkt of doet, hoe gek die redenen ook zijn. Het romantische verhaaltje tussen Young-Goon en Il-Sun is mierzoet, maar je pikt het vanwege de kinderlijke aard van de figuren.
De overstap van bloederige wraakdramas naar absurdistische komedie lijkt door Park zonder moeite gemaakt. Ga dit zien. Oh, en let ook op de optiteling, dat is een van de meest coole ever.
Zijn volgende film schijnt ook een romance te zijn. Ik kan alvast niet wachten.

by ·Comments Off on The Other Boleyn Girl

Ik ben groots Scarlett Johansson fan. Lost in Translation is zo ongeveer de coolste film ooit, maar er is eigenlijk weinig van haar dat ik niet waardeer. Match Point, The Island, Scoop, Ghost World, Girl With A Pearl Earring, The Black Dahlia, The Prestige… Heck, zelfs Eight Legged Freaks, A Love Song For Bobby Long, In Good Company en The Nannie Diaries vind ik stiekem leuk. Maar wat ik nu toch heb gezien…Een kostuumdrama over Anne en Mary Boleyn met Natalie Portman en Scarlett Johansson als zusjes. Los van het feit dat dat sowieso al het domste idee ooit is, de twee hebben ongeveer net zoveel uiterlijke kenmerken met elkaar gemeen als Brad Pitt en de antagonisten uit Mars Attacks!, kon ik er nog wel in komen want de twee zijn immers wat we noemen ‘coole actrices’. Eric Bana kwam bij de cast (als ferm verdediger van Ang Lee’s HULK kan ik ook hem erg waarderen) en Jim Sturgess vind ik sinds ik Across The Universe zag ook helemaal hip. De trailer zag er mooi uit. Het bleef een kostuumdrama, maar opzich kon er niet veel mis gaan. Think again…De film, die een nieuwe vorm van belichting pioniert (namelijk het niet belichten van de acteurs, maar vooral de achtergrond zichtbaar maken) staat garant voor twee uur zulk abominabel camerawerk als je zelden hebt kunnen meemaken. Elke scene duurt rond de tien seconden, waarin net het broodnodige gezegd kan worden (vergeet subtext, just say it and get it over with) waarin de camera van achter een duister object tevoorschijn schuift om even de acteurs te laten zien en dan weer achter een ander donker iets verdwijnt. En elke scene is zo. Het is niet een moment waarin ze even zo’n shot gebruiken, nee. Ze weten van gekkigheid op een gegeven moment niet meer waar achter vandaan ze de camera nu weer kunnen laten komen, dus zakt die plotseling van achter een gordijn boven een bed uit het plafond naar beneden. Waarom? Geen flauw idee. Blijkbaar was dat gordijn een belangrijk plotpunt wat mij geheel ontgaan is.Ik denk sowieso dat die er veel zijn, stukken plot die mij ontgaan zijn, niet gordijnen. Nouja, die ook, maar vooral het plot was me duister. Iedereen deed lullig tegen iedereen en dan weer niet en dan weer wel. Op een gegeven moment maakte het je helemaal niet meer uit wie er ruzie had met wie, want je wist toch dat ze elkaar drie scenes later zouden omhelzen om elkaar drie scenes later weer uit te schelden (met scenes van 10 seconden gebeurt zo’n hele routine dus in ongeveer 1 minuut, en we hadden een groffe 2 uur aan minuten). Er waren zo veel perikelen, dat je er na een half uur gewoon echt niet meer om kon geven. Ik merkte dat ik tijdens de climax waarin enkele belangrijke personages onthoofd werden (iedereen die zijn geschiedenis kent zal weten welke) nog maar zo weinig om de karakters gaf, dat ik gewoon op de kostuums van de figuranten ging letten in plaats van op de hoofdpersonen. Dit gedrag werd dan ook uitgelokt met de rare belichting waarbij de figuranten vaak meer licht kregen dan de dames Portman en Johansson, die de film vooral in het duister gespeeld hebben.De kostuums waren wel goed, dat kan ik niet ontkennen, ook het acteren van de gehele cast, vooral de twee eerder genoemde dames, Jim Sturgess, Eric Bana en Kirstin Scott Thomas wist te leveren op acteergebied. Maar kunnen ze daar een film mee redden? Vast. Dit was helaas niet die film. Ik wist aan het einde niet of Johansson huilde om wat er met Portman’s personage gebeurde of omdat ze zich realiseerde hoe slecht de film was. Waarschijnlijk zei regisseur Justin Chadwick “I need more emotion, more pain, miss Johansson.” en mompelde zij in zichzelf “Yeah, I’ll just think: ‘Where the hell is the talent?’”Want op het acteren na is de hele film zo pijnlijk overdone en slecht, ik baalde de gehele fietstocht van de bioscoop naar huis, gewoon omdat ik de hele tijd langs onscherpe objecten die zich tussen de camera en de acteurs bevonden heen moest kijken en focussen op personages die zich verstopten in schaduwplekken. What the fuck! Om onduidelijke redenen was alles met een telelens gefilmd van enorme afstand. Daardoor lopen er de hele tijd figuranten voor de acteurs langs, omdat ze honderd meter van de camera staan. Dan was er nog die belangrijke dialoog tussen Johansson en Bana waarbij de focuspuller bij Bana’s shots in slaap was gevallen, want de boel was gewoon onscherp. Daar kom je misschien mee weg als je een B-film maakt, maar hoe zo’n shot zich hier door de montagekamer heeft kunnen worstelen is me onduidelijk. Of eigenlijk: waarschijnlijk was al het andere beeldmateriaal nog kutter, en konden ze niet anders. Mijn tip: schrap de hele scene. Nee, schrap de hele akte. Er was toch geen fuck aan. Weet je wat: schrap de film. En laat de regisseur onthoofden door King Henry Tudor, hij verdient niet anders. De cinematograaf mag zich voegen bij de illustere rij van cameramensen die niet met camera’s om kunnen gaan. Zoals de mensen achter Manos: The Hands of Fate. Een critici schreef ooit over Manos de volgende waarschuwing: “Your eyes and ears will BLEED!”, gelukkig is het met deze film niet zo erg gesteld. Mijn oordeel? “Just your eyes will BLEED.”

Een van de vele voorbeelden van de prachtige cinematografie van The Other Boleyn Girl. Eric Bana in het donker, half achter een vage schim van iemand op de voorgrond (zodat je zijn mooie kostuum beter kunt aanschouwen), het licht echter valt op een figurant in de achtergrond en de focus op een stel takjes rechts in beeld. Prachtig.

by ·Comments Off on TOP 5 FILMS waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten.

Om maar even te beginnen met iets compleet idioots.

Aangezien mensen in films soms extremere dingen doen dan wij, kan het gebeuren dat die filmpersonages door de modder moeten om hun doelen te bereiken. De vijf beste films waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten.
5. Predator
In Predator, een van de… tja… twee niet stomme actiefilms die Arnold in de jaren 80 maakte (Terminator is de ander) heeft de vrijand een heat-seaking device in zijn helm. En blijkbaar werkt dat niet door modder heen. Dus gedurende de hele climax van de film heeft de held een dikke laag klei om z’n lichaam zitten.
Hey, if it works it works.
4. High Fidelity
Ben niet zo’n Cusack fan. Maar deze film kicked ass. Niet alleen omdat ik zelf net zo’n compulsieve lijstjesmaker als de hoofdpersonen ben. Bij het ontsnappen aan het oog van zijn ex klimt hij over een hek, om in een modderig bloemperkje te belanden. Ik kon geen foto vinden van John in de modder, dus heb ik er eentje van een paar scenes eerder. John in de regen. Aangezien modder uit water en zand bestaat zit ik met water dus half goed.
3. Apocalypse Now
Ze zeggen wel eens dat Apocalypse Now in elke top-lijst thuis hoort. Maar dat zeggen ze ook over Citizen Kane en ik zou bij god niet weten hoe ik die film in deze lijst kwijt zou kunnen. Apocalypse Now wel. Zie: plaatje.
Wordt trouwens tijd dat Oliver Stone gewoon downright toegeeft dat Platoon stiekem een prequel is.
2. Jurassic Park
De drie geboden voor het maken van een coole scene: Nacht. Regen. Dino’s.
1. Seven Samurai
De moeder en vader en opa en voorouder en achternicht twice removed van de moderne actiefilm. Seven Samurai heeft fucking alles. Cool, epic battles, drama, comedy, alles wat nodig is om je 3,5 uur aan je flatscreen gekluisterd te houden. Kurosawa is ook de pionieer voor het gebruik van regen, waarvoor hij moeite heeft gedaan om het goed belicht te krijgen, want met zwartwit film is het moeilijk de regen ook zichtbaar te maken voor de kijker. ‘t is ‘m gelukt. Het fucking hoost de hele third act.